HAVAGAZI (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
t. Isı veya ışık temin etmek maksadıyla yakılarak kullanılan bir gaz.

HAVAÎ (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(C.: Havâiyât) Havaya âit ve müteallik. Hava ile alâkalı. * Heves ve nefis hesabına olan, boşuna veya çirkin. Günahlı iş. Nefsâni hâl ve hareketler.

HAVAİC (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(Havâyic) İhtiyaçlar. Hâcetler. Gerekli ve lüzumlu şeyler.

HAVAİC-İ ASLİYE (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Fık: Mesken ile, eve lüzumlu eşyadan ve kışlık, yazlık elbise ile lüzumlu silâhtan, âletten, kitaptan ve binek (hayvan) ile hizmetçi ve bir aylık - sahih görülen diğer bir kavle göre; bir senelik - nafakaya mahsus erzaktan ibârettir.

HAVAİC-İ ZARURİYYE (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Zaruri ihtiyaçlar. Giderilmesi lüzumlu olan ihtiyaçlar.

HAVAİYYAT (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Havâi şeyler ve sözler.

HAVAK (HAVKA') (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Geniş yer, vâsi.

HAVAKÎN (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(Hâkan. C.) Hükümdarlar, hakanlar, padişahlar, başbuğlar.

HAVALE (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Bir işi veya bir şeyi başka birine bırakma. Ismarlama. * Görmeyi önleyen duvar gibi perde. * Tıb: Küçük çocuklarda veya gebe kadınlarda bazan meydana gelen, baygınlık veren bir hastalık. * Postadan gelen emanet kâğıdı.

HAVALE-İ MUACCELE (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Huk: Havale konusunun, behemehal ödenmesi lâzım geldiği şekilde yapılan havale.