ADEM-İ İNKÂR (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
İnkâr etmeme. İnkârsızlık.

ADEM-İ İSTİMA' (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Huk: Mahkemede dâvanın dinlenmemesi.

ADEM-İ İTÂAT (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
İtâatsizlik, emri dinlememek.

ADEM-İ İTİKAD (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
İtikatsızlık.

ADEM-İ İTİLÂF (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Ülfetsizlik, anlaşmazlık.

ADEM-İ İTTİFAK (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
İttifaksızlık. Uyuşmazlık.

ADEM-İ KABUL (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
İsbatı tasdik etmemek. Şek, hükümsüzlük. İman hükümlerini lâkaydlıkla karşılamak, nefy ve inkâr etmek, kabul etmemek, göz kapamak gibi câhilâne bir hükümsüzlük. Bir terk, bir cehl-i mutlak. (Kabul etmemek başkadır. İnkâr etmek başkadır. Adem-i kabul, bir lâkaydlıktır, bir göz kapamaktır ve câhilâne bir hükümsüzlüktür. Bu surette, çok muhal şeyler onun içinde gizlenebilir. Onun aklı, onlarla uğraşmaz. Amma inkâr ise: O adem-i kabul değil, belki o kabul-ü ademdir, bir hükümdür. Onun aklı, hareket etmeye mecburdur. M.) (Bak: Kabul-i adem)

ADEM-İ KİFÂYET (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Kifâyet etmeme, kâfi gelmeme, yetmezlik.

ADEM-İ MERKEZİYYET (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Bir idâri taksimattaki parçaların (vilâyet, belediye ve köy) muayyen hususlarda kendi kendilerine idare yetkileri. Bir yere bağlı olmaksızın veya bir yerden idare edilmeksizin olan muamele. Bütün kısım ve şubelerin kendi kendilerini idare tarzı.

ADEM-İ MES'ULİYET (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Mes'uliyetsizlik, sorumsuzluk.

ÂD

ADEM-İ İNKÂR (Özel isim)

ADEM-İ İSTİMA' (Özel isim)

ADEM-İ İTÂAT (Özel isim)

ADEM-İ İTİKAD (Özel isim)

ADEM-İ İTİLÂF (Özel isim)

ADEM-İ İTTİFAK (Özel isim)

ADEM-İ KABUL (Özel isim)

ADEM-İ KİFÂYET (Özel isim)

ADEM-İ MERKEZİYYET (Özel isim)

ADEM-İ MES'ULİYET (Özel isim)