Almanca - Türkçe Sözlük
-
zerfetzen
{tser'fetsın} yırtmak, parçalamak.
-
zerfliessen
{tser'fli:sın} erimek.
-
zergehen
{tser'ge:ın} erimek.
-
zerhacken
{tser'hakın} baltayla parçalamak.
-
zerkleinern
{tser'klaynırn} ufalamak, küçük küçük parçalara ayırmak.
-
zerknittern
{tser'knitırn} buruşturmak.
-
zerkratzen
{tser'kratsın} tırmalamak.
-
zerlegbar
{tser'le:kba:r} parçalara ayrılabilir.
-
zerlegen
{tser'legın} parçalara ayırmak; sökmek.
-
zerlumpt
{tser'lumpt} yırtık pırtık, lime lime, hırpani, kılıksız.
-
zerplatzen
{tser'platsın} patlamak.
-
zerquetschen
{tser'kveçın} ezmek, sıkıştırmak.
-
zerreiben
{tser'raybın} toz haline getirmek.
-
zerreissen
{tser'raysın} yırtmak, parçalamak; yırtılmak; kopmak.
-
zerren
{'tserın} zorla çekmek, sürüklemek.
-
zerrisen
{tser'risın} yırtılmış, parçalanmış.
-
zerschlagen
{tser'şla gın} vurup kırmak, parçalamak.
-
zerschneiden
{tser'şnaydın} keserek parçalamak, doğramak.
-
zersetzen
{tser'zetsın} ayrıştırmak; de ayrışmak.
-
zersplittern
{tser'şplitırn} yarmak, kırmak; yarılmak, kırılmak.
-
zerspringen
{tser'şpringın} kırılmak, parçalanmak, patlamak.
-
zerstäuben
{tser'ştoybın} yıkmak, yok etmek, tahrip etmek.
-
Zerstäubung
en {tser'ştoybung} e yıkma, yok etme, tahrip.
-
zerstören
{tser'ştö:rın} yıkmak, yok etmek.
-
zerstreuen
{tser'ştroyın} dağıtmak, saçmak; de dağılmak, saçılmak; eğlenmek, oyalanmak.
-
zerstreut
{tser'ştroyt} dalgın; dağınık.
-
Zerstreuung
{tser'ştroyung} e eğlenme, oyalanma.
-
zerstückeln
{tser'ştükıln} parça parça ayırmak, parçalamak.
-
zerteilen
{tser'taylın} bölmek.
-
zertreten
{tser'tre:tın} ayakla ezmek, çiğnemek.
-
zertrümmern
{tser'trümırn} yıkıntı haline getirmek; paramparça etmek.
-
zetern
{'tse:tırn} yaygara koparmak.
-
Zettel
- {'tsetıl} r kâğıt parçası; etiket.
-
Zeug
e {tsoyk} s eşya, şey; madde; kumaş.
-
Zeuge
n {tsoygı} r tanık.
-
zeugen
{'tsoygın} tanıklık etmek; çocuk yapmak; döllemek.
-
Zeugenaussage
n {'tsoygınausza:gı} e tanık ifadesi.
-
Zeugnis
se {tsoyknis} s tanıklık; tasdik belgesi; (okul) karne.
-
Zeugung
en {'tsoygung} e dölleme; çocuk yapma, doğurma.
-
zeugungsfähig
{'tsoygungsfe:ih} üretken; cinsel gücü olan.