Almanca - Türkçe Sözlük
-
anerkennen
{'an-erkenın} tanımak, onaylamak .
-
Anerkennung
en {'anerkenung} e tanıma, onay .
-
anfahren
{anfa:rın} harekete geçmek; çarpmak .
-
Anfall
... {'anfal} r hek. nöbet, kriz .
-
anfallen
{'anfalın} saldırmak .
-
anfällig
{'anfelih} kolay hastalanan .
-
Anfang
..e {'anfang} r başlangıç .
-
anfangen
{'anfangın} başlamak .
-
Anfänger
{'anfengır} r acemi, yeni başlayan .
-
anfangs
{'anfangs} başlangıçta, ilkin .
-
anfassen
{'anfasın} el sürmek
-
anfassen,
{'anfasın} dokunmak, ellemek; tutmak .
-
anfechten
{'anfehtın} reddetmek, karşı çıkmak > rahatsız etmek; ayartmak, baştan çıkarmak .
-
anfertigen
{'anfertigın} yapmak, imal etmek .
-
anfeuern
{'anfoyırn} sp. teşvik etmek, cesaret vermek .
-
anflehen
{'anfle:ın} yalvarmak
-
anfordern
{'anfordern} istemek, talep etmek
-
Anforderung
en {'anfordırung} e istek, talep; gerek, icap .
-
Anfrage
n {'anfra:gı} e soru .
-
anfreunden
{'anfroyndın} de. dostluk kurmak .
-
anfühlen
{'anfü:lın} dokunmak, elle yoklamak; de. (dokunulunca) .... hissini vermek .
-
anführen
{'anfü:rın} kumanda etmek, başında bulunmak; aldatmak, alıntı yapmak, alıntılamak .
-
Anführer
-{'anfü:rır} r önder .
-
Anführung
en {'anfürung} e önderlik; alıntı .
-
Anführungszeichen
{'anfü:rungstsayhın} (ç.) tırnak işareti .
-
Angabe
n {'anga:bı} e beyan, ifade; fiyaka, palavra .
-
angeben
{'ange:bın} söylemek, bildirmek; ihbar etmek, gammazlamak; böbürlenmek, hava atmak .
-
Angeber
{'ange:bır} r palavracı .
-
angeblich
{'ange:plih} sözde, güya .
-
angeboren
{'angıbo:rın} doğuştan, anadan doğma .
-
Angebot
e {'angıbo:t} s öneri; arz, sunu .
-
angebracht
{angıbraht} yerinde, uygun .
-
angehen
{'ange:ın} başlamak; ilgisi olmak, ilişkili bulunmak .
-
angehören
{'angıhö:rın} ait olmak .
-
Angehörige
n {'angıhö:rigı} r,e akraba .
-
Angeklagte
n {'angıkla:ktı} r,e sanık .
-
Angel
n {angıl} e olta .
-
Angelegenheit
en {'angıle:gınhayt} e iş, sorun, mesele .
-
angeln
{'angıln} balık avlamak .
-
angemessen
{'angımesın} uygun, elverişlì .