Sözlük
Türkçe - Almanca Sözlük
-
kaba
grob, roh; gemein, vulgTMr.
-
kaba et
s GesTMss.
-
kaba saba
roh und ungebildet.
-
kabadayı
r Fiegel.
-
kabahat
e Schuld.
-
kabahat bende
es ist meine Schuld.
-
kabahat bulmak
bekritteln.
-
kabahatli
schuldig.
-
kabak
r Kürbis.
-
kabak dolması
farcierter Kürbis.
-
kabak gibi
kahl, ungehaart.
-
kabak tadı vermek
langweilig werden.
-
kabakulak
r Mumps.
-
kabalık
e Grobheit.
-
kaban
kleiner Mantel.
-
kabarcık
e Schwellung; e Blase.
-
kabare
s Kabarett.
-
kabarık
geschwollen.
-
kabarma
e Flut.
-
kabarmak
anschwellen; sich aufblTMhen.
-
kabartı
e Schwellung, e Wölbung.
-
kabartma
s Relief.
-
kabartmak
blTMhen; (saç) toupieren; auflocken, aufschütteln.
-
kabasını almak
zurrechtfeilen, abhobeln.
-
kabataslak
r Rohenwurf.
-
Kabe
e Kaaba.
-
kabile
r Stamm.
-
kabiliyet
e Begabung, s Talent, e FTMhigkeit.
-
kabiliyetli
talentiert.
-
kabin
e Kabine.
-
kabine
s Kabinett, s Ministerrat; e Kabine.
-
kabir
s Grab, e GrabstTMtte.
-
kabız
e Verstopfung.
-
kabızlık
e Konstipation.
-
kablo
s Kabel.
-
kabotaj
e Küstenschiffahrt, e Kabotage.
-
kabristan
r Friedhof.
-
kabuk
e Schale, e Hülse; e Kruste.
-
kabuk bağlamak
eine Kruste bilden.
-
kabuk soymak
schTMlen.