MÜSTEBDİL (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(Bedel. den) Değiştiren, istibdal eden.

MÜŞTEBEH (Ünlem)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Zor, karışık.

MÜŞTEBEH (Ünlem)
(İslami Terimler Sözlüğü) :
Şübheli olan şey.Helâl meydandadır. Haram meydandadır. Müştebeh olanlar ikisi arasındadır.Kıyâmetekadar böyledir. (Hadîs-i şerîf-Buhârî)Herkese önce lâzım olan şey, Ehl-i sünnet vel-cemâat âlimlerinin anladıklarına vebildirdiklerine uygun olarak îtikâdı düzeltmektir. Îmânı düzelttikten sonra farzları, vâcibleri,sünnetleri, müstehâbları, haramı, helâli, mekrûhu ve müştebehi öğrenmek ve fıkıh (ilmihâl)bilgilerine göre amel etmek lâzımdır. (İmâm-ı Rabbânî)

MÜŞTEBEH
(İslami Terimler Sözlüğü) :
Şübheli olan şey. Helâl meydandadır. Haram meydandadır. Müştebeh olanlar ikisi arasındadır.Kıyâmete kadar böyledir. (Hadîs-i şerîf-Buhârî) Herkese önce lâzım olan şey, Ehl-i sünnet vel-cemâat âlimlerinin anladıklarına ve bildirdiklerine uygun olarak îtikâdı düzeltmektir. Îmânı düzelttikten sonra farzları, vâcibleri, sünnetleri, müstehâbları, haramı, helâli, mekrûhu ve müştebehi öğrenmek ve fıkıh (ilmihâl) bilgilerine göre amel etmek lâzımdır. (İmâm-ı Rabbânî)

MÜSTEBGÎ (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Bir şeyin olması için yardımda bulunan.

MÜSTEBHİR (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(Bahr. den) Deniz gibi geniş olan (kimse).

MÜSTEBÎ (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Esir eden.

MÜSTEBİD (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Başlı başına, müstakil olan. Emri altındakilere söz ve hürriyet hakkı tanımayan, istibdat yapan. Despot.

MÜSTEBİDÂNE (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
f. İstibdat yaparak, müstebitçe.

MÜŞTEBİH (Ünlem)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Şüphelenen, şüpheci, iştibah eden.