MUCÎB (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(Cevab. dan) İcabet eden, uyan. Kendisinden istenilen iş ve suali cevaplandıran.

MUCİB (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(Mucibe) İcâb eden, lâzım gelen. * Bir şeyin peydâ olmasına vesile ve sebep olan. Gereken. Gerektiren, lâzım gelen.

MÜCİB (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
İcabet eden. Cevap veren. Sebeb kabul eden. * İstenileni kabul eden, duâya cevap veren (Allah C.C.). (Bak: Dua)

MÜCÎB (El-Mücîb) (İsim)
(İslami Terimler Sözlüğü) :
Kullarının duâlarını kabûl eden mânâsına Allahü teâlânın Esmâ-i hüsnâsından.Dert ve belâlar gelince, Allahü teâlâya sığınmalı, âfiyet vermesi, kurtarması için duâ etmeli,O'na yalvarmalıdır. Allahü teâlâ duâ edenleri, sıhhat ve selâmet isteyenleri sever. O mücîbdir.(İmâm-ı Rabbânî)

MÜCÎB (El-Mücîb)
(İslami Terimler Sözlüğü) :
Kullarının duâlarını kabûl eden mânâsına Allahü teâlânın Esmâ-i hüsnâsından. Dert ve belâlar gelince, Allahü teâlâya sığınmalı, âfiyet vermesi, kurtarması için duâ etmeli, O'na yalvarmalıdır. Allahü teâlâ duâ edenleri, sıhhat ve selâmet isteyenleri sever. O mücîbdir. (İmâm-ı Rabbânî)

MUCİB-İ BİZZAT (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
İster istemez kendisi işi yapmaya mecbur olan. Serbest ve istediği gibi hareket edemeyen. (Meselâ: Güneş ışığının, güneşin kendi zâtının zaruri neticesi olması gibi.)

MUCİB-İ İSTİKRAH (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Nefrete, sevmemeye sebeb olan.

MUCİB-İ TEYAKKUZ (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Teyakkuzu, yâni uyanıklığı icâb ettiren.

MUCİBAT (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(Mucib. C.) Sebepler.

MUCİBE-İ KÜLLİYE (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Man: Müsbet ve umumi (şumüllü) olan kaziye.