MÜSEBBİB (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Sebep, vesile ve mucib olan. Vücuda getiren, kuran.

MÜSEBBİB-ÜL ESBAB (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Bütün sebeplere sâhip olan, hakiki müsebbib (Cenab-ı Hak). Bütün sebepleri meydana getiren, Allah (C.C.)

MÜSEBBİH (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Allah'ı tesbih edip anan, Allah'ı noksan sıfatlarından tenzih eden ve zikreden, Sübhanallah diye Allah'ı tesbih eden.

MÜŞEBBİH (Ünlem)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Benzeten, iltibas eden.

MÜSEBBİHA (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Sağ elin ikinci parmağı. Şehâdet parmağı.

MÜSEBBİHAN (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
f. Tesbih edenler. Bütün noksan sıfatlardan, her çeşit kusurdan Cenab-ı Hakkın uzak, temiz ve pâk olduğunu ikrar edenler, söyleyenler.(Evet, her bir nebat, her bir ağaç, pek çok lisan ile Sani'lerini öyle gösteriyorlar ki; ehl-i dikkati hayretlerde bırakır ve bakanlara "Sübhanallah!.. Ne kadar güzel şehadet ediyor" dedirtirler... S.)

MÜSEBBİHÂNE (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
f. Tesbih ederek. Sübhânallah diyerek.

MÜŞEBBİHE (Ünlem)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Fls: İnsan biçiminde ilâh tasavvur edip suretlendiren bâtıl bir inanış. (Antropomorfizm) Mücessime de denir. (Bak: Teşbih)

MÜSEBBİT (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Tesbit eden, sabit kılan, devamlı kılan.

MÜSEBBİTAT (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Uyuşturucu, bayıltıcı, dondurucu ilâçlar.

MUŞ

MÜSEBBİB (İsim)

MÜSEBBİB-ÜL ESBAB (İsim)

MÜSEBBİH (İsim)

MÜŞEBBİH (Ünlem)

MÜSEBBİHA (İsim)

MÜSEBBİHAN (İsim)

MÜSEBBİHÂNE (İsim)

MÜŞEBBİHE (Ünlem)

MÜSEBBİT (İsim)

MÜSEBBİTAT (İsim)