"

MÜŞTE

" Kelimesi için arama sonuçları
Osmanlıca - Türkçe Sözlük

MÜSTE'HİR(E) (İsim)

(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Teehhür eden, geciken, geri kalan.
Osmanlıca - Türkçe Sözlük

MÜSTE'MEN (Özel isim)

(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(Emn. den). Ecnebi tebaasından olan, yabancı. * Kendisine aman verilmiş olan..
Osmanlıca - Türkçe Sözlük

MÜSTE'MİN (İsim)

(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Eman dileyen. Emane, emniyete erişen, nâil olan. (Gerek müslim, gerek zimmî veya harbî olsun.) İstiman eden. Emin edilmiş. * Canının bağışlanması şartiyle teslim olan. * Tar: Osmanlı ülkesinde oturmalarına müsaade olunan yabancı devlet tebaası. Osmanlı devleti ile sulh halinde bulunan ecnebiler. Ecnebi memleketlerde seyahat ve ikamet eden müslümanlar da bu sıfatla anılırlardı. * Kendisine aman verilmiş olan.
Osmanlıca - Türkçe Sözlük

MÜSTE'NİF (Özel isim)

(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Yeniden başlayan. * Daha üst mahkemeye baş vuran, davasını istinaf eden.
Osmanlıca - Türkçe Sözlük

MÜSTE'NİFE (Özel isim)

(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Gr: Evvelki cümlelerle bağlı olmayıp ilerdeki veya mukadder olan suallere cevap teşkil eden cümle.
Osmanlıca - Türkçe Sözlük

MÜSTE'NİS (Özel isim)

(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Ünsiyet peyda etmiş olan, alışık. Alışılmak istenen.
Osmanlıca - Türkçe Sözlük

MÜSTE'REB (Özel isim)

(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Medyum kimse.
Osmanlıca - Türkçe Sözlük

MÜSTE'RİB (Özel isim)

(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Borçlu.
Osmanlıca - Türkçe Sözlük

MÜSTE'RIS (Özel isim)

(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Vâlidesi ile arasında ayrılık olan.
Osmanlıca - Türkçe Sözlük

MÜSTE'SAL (Özel isim)

(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(İstisal. dan) Kökünden koparılmış. * Ele geçirilmiş.