Uç.
Özel isim
(Os. Münteha, Fr. Extrême, Al. Aeusserste, İng. Extreme, İt. Extremo). Bir karşıtlıkta karşıtlardan her biri... Her olgu bir karşıtlığın bütünlüğüdür, hem kendisi olma hem de kendisi olmama karşıtlığını taşır. Karşıtlıklar, o olgunun uçlar'ıdır. Her karşıt da hem kendisi olma hem de kendisi olmama karşıtlığını taşıdığından iki uç'ludur. Uçlar birbirlerine karşıt oldukları kadar birbirleriyle sıkıca bağımlıdırlar, biri olmadan öbürü de olamaz ve birbirlerine dönüşebilirler. Uçlardan biri kendisi olarak kalma yönünde tutucu, öbürü kendisinden kurtulma yönünden geliştiricidir. Geliştirici uca ama uç denir. Uçların bağımlılığı kutupluk deyimiyle dilegetirilir. Mantıkta da tasımın büyük ve küçük terimlerine uçlar denir. bkz. Çelişme, Kutupluk, Terim.