derviş

1. Dünyanın geçici nimetlerine tutku ile bağlanmayan, kendini Allah’a veren kişi. 2. Tarihte bir şeyhin gözetiminde bir tarikata girip tekkede hizmet ederek ibadetlerle meşgul olan, kendini bireysel ve ahlaki özellikleriyle geliştirmeye gayret eden ve böylelikle nefsini arındırmaya ve gönlünü zenginleştirmeye çalışan kimse. Gerçek der- viş, dinin emirlerine hakkıyla uyan, Allah’ı sevip sayarak ibadet ve itaat eden ve dünyanın geçiciliğinin farkında olan insandır. Dervişler, Anadolunun Müslümanlaşmasında çok etkin görevler yapmışlardır. “Dervişler gözü açık,/ Dünü günü uyanık/Bu söze Tanrı’m tanık,/Bakmadan gören gelsin.” (Yunus Emre) destur 1. İzin, müsaade. “Karacoğlan der ki: Ben de ben olsam/Güzeller üstüne serdar ben ol- sam/Mevlam destur verse, bir top gül olsam/Sokulsam zülfünün aralarına.” (Karacaoğlan) 2. Halk arasında “İzin verin, yol verin.” anlamında, kuytu, karanlık ve süprüntülü yerlerden geçerken söylenen bir seslenme sözü.

Diğer sözlüklerde