hakikat

1. Bir şeyin aslı ve esası, iç yüzü. “Dış yüzüm böyle ağardıkça ağarmakta, fakat,/Sormayın iç yüzümün rengini: yüzler karası!/Beni kendimden utandırdı hakikat şimdi,/Bana hiç benzemeyen suretimin manzarası.” (M. A. Ersoy) 2. Gerçek, doğru. 3. Sözün gerçeğe uygun olma durumu. “Şudur ci- handa en beğendiğim meslek/Sözün odun gibi olsun hakikat olsun tek.” (M. A. Ersoy) 4. Bir sözün, konulmuş olduğu anlamda kullanılması; sözü benzet- me ve mecazdan arındırılmış olarak anlatma. 5. Dinî hayatı en yüksek seviyede yaşamak suretiyle Allah’ın koy- muş olduğu ilahî hikmetlere ve olayların iç yüzüne vâkıf olma, bilme. “Şeri- at, tarikat yoldur varana/Hakikat, marifet andan içeri.” (Yunus Emre) 6. Gösterişten arınmış amel. 116 Hakîm (el-Hakîm) “Bütün sözleri ve fiilleri adalete ve ilme dayanan, her şeyi bilen, hikmetli bir biçimde yaratmasını sürdüren, dünyada adaletin kaynağı, ahirette ise tüm insanlar arasında adaleti ile hükmedecek olan.”

Diğer sözlüklerde