GUN (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
f. Tarz, gidiş, sıfat. * Renk.

GÜNA GÛN (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
f. Türlü. Çeşitli nevilerde olan. Çeşit çeşit. Renk renk.

GUNA-GUN (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
f. Türlü türlü, renk renk. Alaca.

GÜNAH (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
f. Cezayı gerektiren amel. Dine aykırı iş. Allah'ın emirlerine uymayan hareket. (Bak: Kebâir-Cünha)(Evet günah kalbe işleyip siyahlandıra siyahlandıra tâ nur-u imanı çıkarıncaya kadar katılaştırıyor. Her bir günah içinde küfre gidecek bir yol var. O günah istiğfar ile çabuk imha edilmezse kurt değil belki küçük bir manevi yılan olarak kalbi ısırıyor. Meselâ: Utandıracak bir günahı gizli işliyen bir adam, başkasının ıttılaından çok hicab ettiği zaman melâike ve ruhaniyatın vücudu ona çok ağır geliyor. Küçük bir emare ile onları inkâr etmek arzu ediyor. L.)

GÜNAHKÂR (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
f. Günah işleyen, günahlı.

GÜNAHKÂRÎ (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
f. Günahkârlık.

GÜNAHPİŞE (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(C: Günahpişegân) Günah işlemeyi âdet haline getiren.

GÜNAHPİŞEGÂN (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
f. Günah işlemeyi âdet haline getirenler.

GÜNAŞIRI (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
t. İki günde bir. Bir gün olup ertesi gün olmayarak ve böylece sürüp giderek.

GÜNBED (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
f. Kümbet, kubbe, üst tarafı yuvarlak şekilde olan bina veya çıkıntı.