İNSÎ (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
İnsana âit ve müteallik. İnsan cinsinden.

İNŞİAB (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Şubelendirme. Ayırma. Şubelere ayrılma. * Bölük bölük olma. * Dalbudak verme.

İNŞİAL (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Alevlenme, şulelenme.

İNSIBAB (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(Bak: İnsibab)

İNSİBAB (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Dökülme. Akıtılma. * Cereyan etme. * Başka suya karışma. * Tıb: Ahlat-ı erbaadan birisinin vücudun bir tarafında nesicler (dokular) arasında toplanması.

İNŞİBAB (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Gençleşme, delikanlı olma.

İNSIBAĞ (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(Sıbg. dan) Boya tutma, boyanma. * Temizlenme.

İNSİBAG (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Boyalanma. Maddi veya mânevi rengi ile renklenme. Boya tutma. * Temizlenme.(Sohbet-i Nebeviye öyle bir iksirdir ki, bir dakikada ona mazhar bir zat, senelerle seyr-i süluka mukabil, hakikatın envarına mazhar olur. Çünkü, sohbette insibag ve in'ikâs vardır. Malumdur ki, in'ikâs ve tebâiyetle, o nur-u a'zam-ı nübüvvetle beraber en azim bir mertebeye çıkabilir. Nasıl ki; bir sultanın hizmetkârı ve onun tebaiyeti ile, öyle bir mevkiye çıkar ki, bir şah çıkamaz. S.)

İNŞİBAK (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Şebeke şeklinde olma. * Balık ağı gibi birbirine geçme.

İNSİCAL (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Çekilme. * Dökülme.