ZAHİR (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(Zahr. dan) Kuvvetli deve. * Yardımcı, arka çıkan. * Geriden gelen kuvvet.

ZÂHİR-PEREST (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
f. Bir şeyin iç yüzüne, hakikatına kıymet vermeyip görünüşüne kıymet veren. Dış yüzüne ehemmiyet veren. İç yüzüne aldırış etmeyip, hakikatını bilemeyen.

ZAHİRE (Özel isim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Dışarı fırlamış olan göz. * Günün yarısında devenin otlamaktan gelmesi.

ZAHİRE-İ ÂHİRET (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Ahiret azığı. Hayır ve iyilikler. Sâlih amel ve ibâdetler.

ZÂHİREN (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Görünüşe göre. Meydanda olduğu gibi. Göründüğü gibi.

ZÂHİRÎ (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(Zâhiriyye) Görünüşte olduğu gibi. Zâhire âit ve müteallik. Asıl ve hakiki olmayan. * Zâhiriyyun mezhebine âit olan. (Bak: Zâhir)

ZÂHİRÎ MEZHEB (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Huk: Hanefî imamlarından İmam-ı Muhammed'in (El-Mebsut, El-Câmi-üs Sagir, El-Câmi-ül Kebir, Ez-Ziyâdât, Es-Siyer-üs Sagir, Es-Siyer-ül Kebir) nâmları ile mâruf olan altı kitabında münderiç bulunan mes'elelere denir. Buna "Zâhir-ür rivâyât mesâili" denir. İmam bu eserlerde kendi fıkhî görüşlerini değil, üstadları İmam-ı A'zam ve Ebu Yusuf'un akvâl-i fıkhiyesini zikretmiştir.

ZÂHİRİYYAT (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Dış görünüşler.

ZÂHİRİYYUN (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Görünüşe göre hükmedenler. İç yüzünü, hakikatını iyi bilmeyenler. Ehl-i zâhir olanlar. * İlm-i Kelâm'da: Nassların zâhir mânalarına göre hüküm çıkaran ve te'vil ve tevcihten geri duranlar ve tarafdarları.