EİMME (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
(İmam. C.) İmamlar. (Bak: İmam)

EİMME-İ ÂLÎŞAN $ (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Çok yüksek mertebesi ve büyük kıymeti olan imamlar. İmam-ı A'zam, İmam-ı Şâfiî gibi.

EİMME-İ DİN (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Din imamları, müçtehidler, müceddidler.

EİMME-İ EHL-İ BEYT (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Ehl-i Beyt'ten yetişen, saltanata bilfiil girmeyen ve karışmayan en salâhiyetli, mânevi nüfuz ve ilim ve riyaset sahibi imamlar.

EİMME-İ ERBAA (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Dört imâm. Müslümanların en büyük ve yüksek âlimleri ve müctehidlerinden hak mezheb müessisleri olan ve ehl-i imâna rehberlik eden büyük imâmlar. İsimleri şöyle sıralanabilir: İmâm A'zam Ebu Hanife, İmâm-ı Şâfii, İmâm-ı Mâlik, İmâm-ı Ahmed ibn-i Hanbel. (R.A.)

EİMME-İ İSNÂ AŞER (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
On iki imâm. Silsile-i sâdâttan olup müceddit olan imâmlar hakkındaki bir tâbirdir. Bu zâtlar esasât-ı İslâmiye ve hakaik-i Kur'âniye ve imâniyenin, dini esasların ve şeriatın muhafazasına çalışan, saltanat işlerine karışmayan mânevi riyâset ve ilim sahibi şahsiyetlerdir.

EİMME-İ SELÂSE (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Üç imâm. Fıkıh kitablarında ekseriyetle İmâm-ı A'zam, İmâm-ı Şâfi'i, İmâm-ı Malik için söylenir. Hanefi Mezhebine dâir mes'elelerin bahsolduğu kitablarda "Eimme-i Selâse"den maksad; İmâm-ı A'zam ile iki talebesi olan İmâm-ı Muhammed ve İmâm-ı Ebu Yusuf'dur.

EİMME-İ VERESE (İsim)
(Osmanlıca - Türkçe Sözlük) :
Vâris olan imamlar. Resul-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâmın mânevi vârisi olan büyük zâtlar, mürşidler, imamlar.