vakıf

  1. 1. Bir malı harcamaktan men etme, yasaklama. 2. Bir malın mülkiyeti, vakfeden kişide kalmak üzere yarar- lanma hakkını insanların hizmetine sunma. “Vaktiyle gölgesinde dinlendiğimiz çınar,/Eski mahalle, vakıf çeşme, bakımsız cami…” (C. S. Tarancı) 3. Dinin kullanılmasına onay verdiği taşınan veya taşınmayan bir maldan yarar- lanma hakkını, Allah rızası için toplumun kullanımına verip bu malı satmayı veya bir başka şahsa mülkiyetini devretmeyi yasaklama, engelleme. “Vakıf- ların çokluğunun asıl sebebi çok daha güzeldir: Zengin ve geliri olanlar bir cami veya hayır müessesesi yapmakla vatan toprağının bir köşesine adlarını verirler, halkın hürmetini kazanırlar, meşhur olurlar, aynı zamanda uhrevi 378 bir teselli edinirlerdi…” (Y. K. Beyatlı) 4. Dince uygun görülen taşınan veya taşınmaz maldan faydalanma hakkını –
  2. Bir malın mülkiyetini kendi şahsında tutarak yararlanma hakkını insanların hizmetine sunan kişi veya kurum, vakfeden.

Diğer sözlüklerde