KELİM (Eigenname)
( Ottomane - Türkisch Wörterbuch) :
Yaralı kimse. * Konuşulan kimse.

KELİM-DEST (Substantiv)
( Ottomane - Türkisch Wörterbuch) :
f. Olgun kimse.

KELİMAT (Eigenname)
( Ottomane - Türkisch Wörterbuch) :
(Kelime. C.) Kelimeler, kelâmlar, sözler.

KELİMAT-I NAHVİYE (Eigenname)
( Ottomane - Türkisch Wörterbuch) :
Nahv ilmine âit kelimeler. Cümle teşkilinde mânâya tesir eden harfler ve kelimeler.

KELİMAT-I TAKDİRİYYE (Eigenname)
( Ottomane - Türkisch Wörterbuch) :
Takdir edici sözler.

KELİME (Eigenname)
( Ottomane - Türkisch Wörterbuch) :
Gr: Mânası olan en küçük söz veya cümlenin yapısını teşkil eden unsurlardan birisidir. Kelime, isim, fiil ve harf olmak üzere dilbilgisinde üç kısma ayrılmıştır. "Bir tek söze" kelime denir.

KELİME-İ HAMKA (Eigenname)
( Ottomane - Türkisch Wörterbuch) :
Ahmakça söz.

KELİME-İ MENHUTE (Substantiv)
( Ottomane - Türkisch Wörterbuch) :
Aslı iki kelime olan bir tâbirin bir kelime ile söylenişi: "El Hamdüllilâh" yerine "Hamdele" söylenmesi gibi. "Bismillâh" yerine "Besmele" denmesi gibi.

KELİME-İ ŞEHÂDET (Substantiv)
( Ottomane - Türkisch Wörterbuch) :
şehâdet ifâdesini hülâsa eden (Eşhedü en Lâ ilâhe illâllah ve eşhedü enne Muhammeden abduhu ve Resuluh) cümlesi.

KELİME-İ TAYYİBE (Substantiv)
( Ottomane - Türkisch Wörterbuch) :
Allah ve Resulullah kelâmı. Dua, niyaz ve salâvatlar gibi kelâmlar. Meselâ (Sübhânallah velhamdülillah ve Lâilâhe illâllah vallahü Ekber) kelime-i tayyibedir.