Türkçe - Türkçe Sözlük
-
C
1. Türk alfabesinin üçüncü harfi, 2. Sıralamalarda üçüncü maddenin başına getirilir.
-
Ç
1. Türk alfabesinin dördüncü harfi. 2. Sıralamalarda dördüncü maddenin başına getirilir.
-
CABA
is. l. Parasız, bedava. 2. Fazladan, üstelik: Yedirdik, içirdik, yatması da cabası.
-
ÇABA
is. Bir işi yapmak için harcanan güç, ceht, gayret.
-
ÇABALAMAK
f. Bir işi başarmak için çırpınmak, güç harcamak, gayret göstermek.
-
ÇABUCAK
zf. 1. Çok çabuk, 2. Kolayca: Problemi çabucak çözdüm.
-
ÇABUK
zf. 1. Alışılandan daha kısa bir zamanda, tez. 2. s. Hızlı.
-
ÇAÇARON
s. Çenesi düşük geveze.
-
CACIK
is. Sulandırılmış yoğurt içine hıyar veya marul doğranarak yapılan soğuk yiyecek.
-
CADALOZ
is. Huysuz ve şirret (kocakarı), cadı.
-
CADDE
is Geniş, uzun ve işlek ana yol.
-
CADI
is. 1. Huysuz ve çirkin kocakarı. 2. Büyücü. 3. Hortlak.
-
ÇADIR
is. Keçe, deri, kıl dokuma veya kalın bezden yapılıp direklere oturtulan sökülüp taşınabilir barınak.
-
CAFCAF
is 1. Gösteriş, şatafat. 2. Ağız kalabalığı.
-
ÇAĞ
is. 1. Zaman parçası. 2. Devir. 3. Hayatin çocukluk, gençlik, olgunluk ve ihtiyarlık gibi bölümlerinden herbiri.
-
ÇAĞATAYCA
is. Adını Cengiz Han'ın ikinci oğlu Çağatay Han'dan alan ve 15. yüzyılda Maveraünnehir bölgesinde meydana gelen yazı dili.
-
ÇAĞDAŞ
s. 1. Aynı çağda yaşayan. 2. Bulunduğumuz çağda yaşayan ve çağın anlayışına uyan.
-
ÇAĞIRMAK
f. 1. Bir kimseye gelmesi için seslenmek. 2. Davet etmek. 3. Makamla okumak.
-
ÇAĞLA
is. Ham olarak yenen badem, erik ve kayısı gibi yemişler.
-
ÇAĞLAMAK
f. (Sular) Yüksekten çağıltılarla dökülüp köpürmek,
-
ÇAĞLAYAN
is. Köpürerek ve ses çıkararak yüksekten düşen su, şelale: Manavgat çağlayanı.
-
ÇAĞRI
is. Davet.
-
ÇAĞRIŞIM
is. Psikolojik faaliyetler ve durumlar arasında kurulan fonksiyonel ilişkiler.
-
CAHİL
s. 1. Bilgisiz. 2. Tecrübesiz, genç, toy: Daha askerliğim yapmadı, cahildir.
-
CAHİT
s. Çalışan, çaba gösteren.
-
CAİZ
s. Yapılmasında, işlenmesinde sakınca olmayan, uygun.
-
ÇÂK
is. Yırtık, yırtılmış.
-
CAKA
is. Gösteriş, fiyaka.
-
CAKIKLIK
is. Çakıllı veya çakıl döşenmiş yer.
-
ÇAKIR
s. (Göz rengi hk.) Mavimsi.
-
ÇAKIRKEYF
b.s. Yarı sarhoş.
-
ÇAKIŞMAK
f. 1. "Birbirine geçip kenetlenmek." 2. İki şeklin üst üste konulunca birbirini tamamen örtmesi. 3. Aynı zaman kesimine denk gelmek: Dersler çakıştı.
-
ÇAKMAK
is. Ateş elde etmeye yarayan küçük alet.
-
ÇAKŞIR
is. Bir çeşit erkek şalvarı.
-
ÇALAP
ö.is. Tanrı.
-
ÇALGI
is. 1. Müzik aleti. 2. Müzik.
-
ÇALGICI
s. Çalgı çalmayı meslek edinmiş kimse.
-
CALİP
s. Celbeden, çeken.
-
ÇALI
is. Ağaççıktan küçük, dalları çok çatallı ve sapları odunsu bitki.
-
ÇALIK
s. 1. Çarpılmış. 2. Yan yan giden.