Türkçe - Türkçe Sözlük
-
B
1. Türk alfabesinin ikinci harfi. 2. Sıralama ve sınıflandırmalarda ikinci maddenin basma getirilir.
-
BAB
is 1. Kapı, 2. Bölüm, 3. Konu, mevzu.
-
BABACAN
s. Cana yakın, güvenilir ve olgun (erkek).
-
BABALIK
is. 1. Baba olma durumu. 2. Üvey baba. 3. Babalara ait. 4. Kayınbaba. 5. Yaşlı ve basit adam.
-
BABAYANİ
s. Gösterişi ve özentisi olmayan, kalenderce.
-
BABAYİĞİT
b.is. Güçlü, kuvvetli, mert ve cesur (kimse).
-
BABIALİ
ö.is. 1. Osmanlı İmparatorluğu zamanında, İstanbul'da yüksek devlet dairelerinin bulunduğu bina. "Yüksek kapı" anlamındadır, 2. meç Osmanlı hükümeti.
-
BAÇ
is. Eskiden alınan bir çeşit vergi.
-
BACAKSIZ
s. 1. Bacağı olmayan, 2. Kısa boylu, bodur, 3. Yaşından büyük işlere kalkınan küçük çocuklar için söylenir.
-
BACANAK
is. Karıları kardeş olan erkeklerin her biri.
-
BACI
is. 1. Abla, 2; Kız kardeş.
-
BAD
is. Yel, rüzgar.
-
BADANA
is. Duvarlara fırça ile sürülen beyaz, renkli kireç şerbeti
-
BADAS
is. Harman kaldırıldıktan' sonra yerde kalan, toz toprakla karışık taneler.
-
BADE
is. Şarap, içki.
-
BADEHU
zf. Bundan sonra, ondan sonra.
-
BADEMCİK
is. Boğazın iç yanlarında bulunan badem şeklinde iki bez.
-
BADEMŞEKERİ
b.is. Şeker tabakası ile kaplı, kavrulmuş, badem içi.
-
BADEMYAĞI
b.is. Bademden çıkarılan ve deri, kösele benzeri şeyleri yumuşatmakta kullanılan yağ.
-
BADİ BADİ
zf. Ördek gibi iki yana sallanarak (yürümek.)
-
BADİRE
is. Birdenbire ortaya çıkan tehlikeli durum.
-
BAĞ
is. 1. Bahçe, 2. Üzüm kütüklerinin dikili olduğu yer, asmalık.
-
BAGAJ
is. 1. Yolcunun beraberindeki yük, 2. Taşıtlarda yolcu eşyası konulan bölüm.
-
BAĞBAN
is. Bahçıvan, bağ bekçisi.
-
BAĞCI
is. Bağ. bahçe ürünleri yetiştirip, satarak geçinen kimse.
-
BAĞCIK
is. Ayakkabı bağı
-
BAĞDADİ
s. 1. Ağaç direkler üzerine çıtalar çakıp, içini ufak tefek taş ve toprakla doldurarak, üzerlerim sıvamak biçiminde yapılan (duvar), 2. Bağdatlı.
-
BAĞIL
s. Varlığı başka bir şeyin varlığına bağlı olan, izafî.
-
BAĞIMLI
s. Başka bir şeyin etkisi altında bulunan, ona bağlı olan, tabiî-
-
BAĞIMSIZ
s. Başkasına bağlı olmayan, hür. özgür, müstakil.
-
BAĞINTI
is. 1. Oran, nisbet, 2. İki nesne arasındaki ilişki, izafet, 3. Matematik işlemleriyle kurulan eşitlik veya bağlılık, münasebet.
-
BAĞIR
is. Göğüs, göğsün ön yüzü.
-
BAĞIRSAK
is. Sindirim borusunun midenin bitiminden anüse kadar olan bölümü.
-
BAĞIRTI
is. Bağırma sesi, haykırış.
-
BAĞIŞ
is. Bağışlama işi veya bağışlanan şey, teberru, hibe.
-
BAĞIŞIKLIK
is. Mikrop ve hastalıklara karşı koymayı sağlayan vücut direnci, muafiyet.
-
BAĞIŞLAMAK
f. 1. Bir şey i karşılıksız olarak vermek, 2. Bir suçu veya kötü davranışı olmamış sayarak cezasız bırakmak, affetmek: Suçumu bağışlayınız.
-
BAĞLAÇ
İs. Bağlama edatı.
-
BAĞLAMA
İs. Telli sazların en orta boylusu.
-
BAĞLANTI
İs. iki veya daha çok şeyin birbirleriyle bağlı, ilişik veya ilgili bulunması hali, irtibat, 2. ilişkiyi sağlayan bağ.