Türkçe - Türkçe Sözlük
-
U
Türk alfabesinin yirmi beşinci harfi.
-
Ü
Türk alfabesinin yirmi altıncı harfi.
-
UÇAKSAVAR
b.is. Düşman uçaklarını düşürmek veya kaçırmak için kullanılan top.
-
UÇARI
s. Eğlence peşinde koşan.
-
ÜÇGEN
b.is. ve s. Üç tepe noktası, üç açısı, üç kenarı olan geometrik şekil.
-
ÜÇKAĞITÇI
b.s. ve is. Dolandırıcı.
-
ÜCRA
s. Pek uçta ve kenarda bulunan, sapa: Yurdun ücra bir köşesi.
-
ÜCRET
is. 1. Hizmet karşılığı verilen para: İşçi ücreti. 2. Kiralanan veya satın alınan bir şey için verilen para: Yemek ücreti.
-
UCUBE
is. Çok acayip şey.
-
UÇUK
is. Özellikle dudaklarda görülen kuruyup kabuk bağlamış kabarcık.
-
UÇUN
is. Bayrağın uçkurluk karşısındaki kenarı.
-
UÇURUM
is. 1. Dik ve derin yamaç. 2. mec. Sonucu kötü olan büyük felaket. 3. Büyük fark.
-
UÇUŞ
is. Uçmak işi ve tarzı.
-
UCUZ
başarı.
-
ÜÇÜZ
s. Üçü birden doğan (kardeş).
-
UDEBA
ç.is. Edipler.
-
UDÎ
is. Ut çalan çalgıcı.
-
UFACIK
s. Pek ufak, küçücük.
-
UFAK
is. Küçük. 2. Önemsiz. 3. Az.
-
UFAKÇA
zf. Oldukça ufak olan.
-
UFALAMAK
f. Kırarak veya ezerek ufak parçalara ayırmak.
-
UFALMAK
f. 1. Küçülmek. 2. Büzülmek.
-
UFANTI
is. Kırıntı.
-
UFKİ
s. Yatay.
-
ÜFTADE
s. 1. Düşkün. 2. Aşık.
-
UFUK
is. Gökle yerin birleşir gibi göründügü yer.
-
UFUNET
is. 1. Pis koku. 2. İrin, yangı.
-
ÜFÜRMEK
f. 1. Soluğu hızla dışarı vermek, üflemek. 2. Esmek.
-
ÜFÜRÜK
is. Üfürülerek verilen soluk.
-
UĞRAK
is. Sık sık uğranılan yer.
-
UĞRAŞ
is. 1. Mücadele. 2. İşgüç.
-
UĞRU
is. Hırsız.
-
UĞULTU
is. Gürültü ve boğuk ses.
-
UĞUR
is. Amaç, yol.
-
UHDE
is. 1. Görev. 2. Sorumluluk.
-
UHREVİ
s. Öbür dünya ile ilgili.
-
UKALA
is. Bilgiçlik taslayan kimse.
-
UKBA
is. Ahiret, öbür dünya.
-
UKDE
is. 1. Düğüm. 2. mec. İçe dert olan şey.
-
ULAH
b.is. Eskiden Romanya'nın yerli halkına verilen ad.