Türkçe - Türkçe Sözlük
-
F
Türk alfabesinin yedinci harfi.
-
FA
is. Yedi notu işaretinden, dördüncü sesi gösteren.
-
FAAL
s. 1. Çalışkan, çok iş gören, aktif, enerjik. 2. İşler halde olan, etkin: Faal yanardağ.
-
FAALİYET
is. 1. Çalışma, hareket. 2. İşlemekte olma durumu, etkinlik.
-
FABRİKA
is. Ham veya yarı imlenmiş maddelerin makinelerle işlenerek seri halinde üretimi yapılan yer.
-
FACİA
is. 1. Çok acıklı olay. 2. Dram.
-
FAGOSİT
is. Yutar hücre.
-
FAHİŞ
s. Ölçü dışı, aşın, aykırı.
-
FAHRENHAYT
is. Suyun donma noktasını 32, kaynamasını 212'de göstermek üzere derecelendirilmiş olan ve yapıcısının adını taşıyan bir sıcak ölçer.
-
FAHRİ
s. 1. Ücretsiz yapılan iş. 2. Alınan şeref payesi ve unvan.
-
FAİK
s. Üstün.
-
FAİL
s. Eden, yapan, etkileyen.
-
FAİZ
is. Kiralanan paranın kira bedeli.
-
FAKAT
bağ. Ama, lakin, ancak.
-
FAKİH
is. Fıkıh bilgini.
-
FAKİR
s. Yoksul, muhtaç.
-
FAKÜLTE
is. Bir üniversitenin öğretim konusu bakımından ayrılmış kollarından her biri: Fen fakültesi. Edebiyat fakültesi.
-
FAL
is. Sözde gelecekten ve talihten haber verme işi.
-
FALAKA
is. Eskiden ceza olarak dayak atarken, ayakları sıkıştırıp tutmak için kullanılan alet.
-
FALAN
zam. Adı söylenmemiş şahıs veya şeyi anlatmak için kullanılır: Falan geldi, falan tarihte.
-
FALÇATA
is. Eğri kunduracı bıçağı.
-
FALÎH
s. Felah bulan, muradına eren.
-
FALSO
is. 1. Nota yanlışlığı. 2. mec. Yanlış davranış.
-
FAMİLYA
is. 1. Aile. 2. Tabiat bilgisinde takımların ayrıldığı bölüm.
-
FANATİK
is. Bir inanç, düşünce veya partinin aşırı taraflısı.
-
FÂNÎ
s. Ölümlü, gelip geçici.
-
FANTASTİK
s. Gerçek olmayan, hayalî.
-
FANTEZİ
is. 1. Hayale dayanan eser. 2. Eğlenceli, eğlendirici.
-
FANUS
is. Fener, saat gibi şeylerde kullanılan cam koruyucu.
-
FAR
is. 1. Kara taşıtlarında yolu aydınlatan çok ışıklı fener. 2. Kadınların göz kapaklarına vurdukları süs boyası.
-
FARAŞ
is. Küçük süprüntü küreği.
-
FARAZA
zf. Söz gelişi, diyelim ki.
-
FARAZİYE
is. Varsayım, hipotez.
-
FARFARA
s. ve is. Ağzı kalabalık, şamatacı (kimse).
-
FARİSÎ
s. 1. İran'a veya bu ülkenin halkına, diline ait. 2. İran dili.
-
FARİZA
is. Farz olan şey, kaçınılmaz ödev.
-
FARK
is. İki benzer şeyi birbirinden ayıran değişiklik, başkalık.
-
FARZ
is. (Var veya yok) Sayma. 2. Allah'ın yapılmasında kesinlik olan emri: Namaz, oruç, haç, zekat birer farzdır. 2. mec. Yapmak zorunda kalınan şey.
-
FARZIMUHAL
b.z. Olmayacak şeyin olmuş veya olacak sayılmadı.
-
FASİH
s. Açık ve düzgün (anlatış).