Türkçe - Türkçe Sözlük
-
I
1. Türk alfabesinin on birinci harfi. 2. Majüskül şekli Romen rakamlarında 1 sayısını gösterir.
-
IĞRANMAK
f. Sallanmak, kıpırdanmak.
-
IĞRIP
is. Deniz dibinden biraz yukarıda yüzen balıkları avlamak için kullanılan torbalı büyük ağ.
-
IHLAMUR
is. Çiçeği yatıştırıcı, idrar verici, göğüs yumuşatıcı ve balgam söktürücü olarak kullanılan, kerestesi değerli bir ağaç.
-
IHTIRMAK
f. (Deveyi) çöktürüp oturtmak.
-
IKINA SIKINA
dey. Çekinerek, kendini zorlayarak.
-
IKINMAK
f. Soluğunu içinde tutarak kendini zorlamak.
-
ILGAR
is. 1. Dizginler koy verilmiş atın dörtnala koşması. 2. Süvari akını.
-
ILGIT ILGIT
zf. (Esinti, akış hk.) Yavaş yavaş.
-
ILICA
is. Suyu sıcak olarak yerden çıkan hamam, kaplıca. @ILICAK s. Az ılık.
-
ILIK
s. Soğukla sıcak arası:Ilık bir hava.
-
ILIMAN
s. Ne pek sıcak ne de pek soğuk: Ilıman iklim.
-
ILIMLI
s. Aşırdığa kaçmayan, ölçülü.
-
ILINMAK
f. Az ısınarak ılık hale gelmek.
-
IPISLAK
s. Çok ıslanmış olan.
-
IPISSIZ
s ve zf. Bomboş, kimsesiz.
-
IR
is. Ezgi, türkü, nağme.
-
IRAK
s. Uzak.
-
IRAKLAŞMAK
f. Uzaklaşmak.
-
IRAKSAK
s. Birbirinden gittikçe uzaklaşarak sonsuza uzanan (ışınlar, çizgiler).
-
IRGALAMAK
is. Yerinden oynatıp sallamak, sarsmak.
-
IRGAT
is. 1. Tarım işçisi, rençper. 2. Yapı işçisi.
-
IRK
is. 1. Soy. 2. Soyaçekim yoluyla geçen karakterlerle başkalarından ayırt edilen birey topluluğu. 3. Bir canlı türünde aynı karakteri taşıyan canlıların oluşturduğu alt bolü. 4. Dam…
-
IRKÇILIK
is. Kendi ırkım arı ve üstün sayarak, millî birliği dil, din, kültür, gelenek, ülkü gibi bağlara değil de ırk temeline dayayan görüş.
-
IRKTAŞ
s. Aynı ırktan olan.
-
IRLAMAK
f. Türkü söylemek.
-
IRMAK
is. Akarsuların en büyüğü.
-
IRZ
is. Bir kimsenin başkaları tarafından dokunulmaması ve saygı gösterilmesi gereken iffeti, namusu.
-
IS
is. Sahip.
-
ISI
is. 1. Bir yer veya cismin sıcaklığının anmasına sebep olan fizik gücü. 2. Sıcaklık, hararet.
-
IŞIK
is. 1. Cisimleri görmemizi, renkleri ayırt elmemizi sağlayan fiziksel enerji, ziya. 2. Bir yeri aydınlatmaya yarayan araç.
-
IŞILDAK
is. 1. Işıltılı, ışıldayan. 2. Karanlıkta zağı aydınlatmak için kullanılan ve hortum biçiminde dar, uzun bir ışın demeti çıkaran ışık kaynağı, projektör.
-
IŞILTI
is. 1. Hafif ışıldama. 2. Bir şeyin ışıldarken saçtığı ışık, parıltı.
-
IŞIMAK
f. Işık vermek, parlamak.
-
IŞIN
is. 1. Bir ışık kaynağından çıkıp uzanan ışık çizgisi. 2. Bir noktadan çıkıp sonsuza kadar uzadığı düünülen yarım doğrulardan her biri.
-
ISINMAK
f. 1. Sıcaklık kazanmak: Havalar ısınacakmış. 2. Üşümesini gidermek: iyice ısındık. 3. meç. Yadırgamaz olmak, alışmak: Şu işe ısınamadım gitti.
-
ISIRGAN
is. 1. Her tarafı sert tüylerle kaplı bir ot. 2. Isıran (hayvan).
-
ISIRMAK
f. 1. Dişlemek. 2. Dişleriyle koparmak.
-
ISKALAMAK
1. (Top hk.) Boşa vuruş yapmak, vuramamak.
-
ISKARPELA
is. Demirden yapılmış keskin uçlu marangoz kalemi.