Türkçe - Türkçe Sözlük
-
K
Türk alfabesinin on dördüncü harfi.
-
K1BEL
is. Yön, taraf, kat, huzur.
-
KAAN
is. Eski Çin ve Moğol hükümdarlarına verilen ad.
-
KAATİL
is. Adam öldüren kimse.
-
KABA
s. 1. Hafifliğine karşılık kalın ve hacimli: Kaba yastık. 2. Özensiz: Kaba işçiliği bitti. 3. Taneleri iri olan: Kaba çakıl. 4. Eğitimi, görgüsü kıt: Kaba adam, kaba davranış.
-
KABADAYI
b.is. 1. Korkusuz görünerek şuna buna meydan okuyan. 2. Güçlü kuvvetli ve gözüpek: Kabadayı çocuktu. 3. En başta, en çok: En kabadayı on kilo gelir canım!
-
KABAHAT
is. Suç, kusur.
-
KABAK
is. 1. Meyvesi sebze olarak kullanılan otsu bir bitki. 2. mec. Bilgisiz, görgüsüz, kaba. 3. s. Ham. 4. s. mec. Tüysüz, dazlak: Kabak kafa.
-
KABAKULAK
t.is. Kulak altı ve tükürük bezlerini iltihaplandırıp şişiren ateşli ve bulaşıcı bir hastalık.
-
KABALAK
is. Bir çeşit asker başlığı.
-
KABALAŞMAK
f. 1. Kaba bir duruma gelmek. 2. Kalabalık etmek, terbiyesizleşmek.
-
KABAN
is. Başlıklı palto.
-
KABARA
is. Dayanıklılık veya kaymayı önlemek için ayakkabıların altına çakılan iri başlı çivi: Kabaralı potin.
-
KABARCIK
is. Hava, buhar veya gaz dolu kürecik.
-
KABARE
is. içkili eğlence yeri, gece kulübü.
-
KABARMAK
f. 1. Şimşek: Yastık kabardı. 2. Taşacak gibi olmak: Süt kabarıyor. 3. Sayısı miktarı artmak: Masraf kabardı. 4. Tüyleri dikilmek: Aslanın yelesi kabardı. 5. Islanma veya kuruma se…
-
KABARTI
is. Kabarmış olan yer.
-
KABATASLAK
is. Bir şeyin ayrıntılarını bırakıp ana çizgilerini belirten, özensiz, gelişigüzel.
-
KABAYEL
is. Güneybatıdan esen yel, lodos.
-
KÂBE
ö. is. Mekke'de bulunan ve Müslümanların hacı olabilmeleri için tavaf etmeleri gereken kutsal yapı, Beytullah, Allah'ın evi.
-
KABİL
is. Olabilir, mümkün.
-
KABİLE
is. Aynı soydan gelen ve aynı bölgede oturan aileler bütünü.
-
KABİLİYET
is. Bir şeye karşı doğuştan gelen veya sonradan edinilen yetenek: Çok kabiliyetli bir çocuk.
-
KABİNE
is. 1. Bakanlar Kurulu. 2. Küçük oda.
-
KABİR
is. Mezar.
-
KABIZ
is. Peklik.
-
KABLO
is. Elektrik akımı iletiminde kullanılan ve yalıtkan bir madde ile kaplı bulunan maden tel.
-
KABOTAJ
is. Bir devletin kıyılarındaki deniz ticareti hakkı.
-
KABRİSTAN
is. Mezarlık.
-
KABUK
is. Bir şeyin üstünü örten koruyucu tabaka: Ağaç kabuğu.
-
KABUL
is. 1. Görmeye gelen bir kimseyi içeri alma: Sizi daha sonra kabul edecek. 2. Bir şeyi uygun görüp gereğini yapma, razı olma: Bu suçu kabul edemem.
-
KABURGA
is. 1. Göğüs kafesi. 2. Gemilerde dış kaplamanın dayandığı iskelet.
-
KÂBUS
is. 1. Sıkıntı, boğulma gibi duygularla beliren korkulu rüya, karabasan. 2. mec. Zihni meşgul eden korkulu şey: Bu kâbus bitmeyecek mi?
-
KABZA
is. . Tutulacak yer: Tabancanın kabzası.
-
KABZIMAL
b.is. Sebze, meyve üreticileriyle manavlar arasında aracılık eden kimse, sebze komisyoncusu.
-
KAÇAK
is. ve s. Vergisi ödenmemiş: Kaçak eşya. 2. Bulunması gereken bir yerden kaçan: Asker kaçağı. 3. Yapılması yasak olan veya gerekli izni bulunmayan: Kaçak inşaat.
-
KAÇAKÇI
is. Yasaklanmış, vergisi, gümrüğü ödenmemiş malı bir yere sokan veya bir yerden kaçıran kimse: Silah kaçakçısı.
-
KAÇAMAK
f. Hoş görülmeyen bir şeyi ara sıra yapma.
-
KAÇIK
is. 1. Kaçmış, bir tarafa kaymış. 2. mec. Bazı davranışları delice olan.
-
KAÇKIN
s. ve is. Bir yerden kaçmış olan kimse: Hapishane kaçkını.