Türkçe - Türkçe Sözlük
-
Y
Türk alfabesinin yirmi sekizinci harfi.
-
YA
ünl. Seslenme sözü: Ya Allah!
-
YABAN
is. 1. Issız kır. 2. Böyle yerde yaşayan veya yetişen canlıyı belirtmek için, tamlamada tamlayan olarak kullanılır: Yabankeçisi. 3. Yabancı, el.
-
YABANCI
s. 1. Aynı aileden, çevreden veya yurttan olmayan. 2. Alışılmış olmayan.
-
YABANİ
s. 1. insan bakımı ile değil, kendi kendine yetişen. 2. Yabanıl, vahşi 3. mec. Çekingen. 4. mec. Görgüsüz.
-
YABANIL
s. Yabani.
-
YAD
is. 1. Hatıra. 2. Anma, hatırlama.
-
YAD ELLER
dey. Baba ocağından uzak yerler, gurbet.
-
YADİGAR
is. Bir kimse ve nesneyi hatıra getirecek şey.
-
YADIRGAMAK
1. Yabancı görüp ısınamamak: Burayı yadırgadınız.
-
YADSIMAK
f. İnkar etmek.
-
YAFTA
is. Etiket.
-
YAĞI
is. Düşman.
-
YAĞIR
is. Atın omuzları arasındaki yağlı yer. 2. Eyer yarası.
-
YAĞIŞ
is. 1. Yağmur veya kar yağması. 2. Yağan yağmur miktarı.
-
YAĞMA
is. 1. Yağmak eylemi. 2. Bir çok kişinin bir mala üşüşüp ele geçirdiklerini alıp savuşması.
-
YAĞMUR
is. 1. Havadaki su buharının yüksek tabakalarda soğuyarak yoğunlaşması sonucu su damlacıkları halinde yere düşmesi. 2. Çok ve sık gelen şey: Kurşun yağmuru.
-
YAĞMURLUK
is. Yağmurdan korunmak için giyilen elbise.
-
YAHA
is. Harman savurmakta kullanılan çatal biçiminde tahta kürek.
-
YAHNİ
is. Etli, sebzeli ve bol soğanlı bir yemek.
-
YAHŞİ
s. Güzel, iyi.
-
YAHUDİ
ö.is. İsrailoğulları denilen, Musa dininden ve Sami ailesinden olan topluluğun adı ve bu topluluktan olan kimse.
-
YAKAMOZ
is. Gece denizde balıkların veya küreklerin kımıldanışıyla meydana gelen parıltı.
-
YAKARIŞ
is. 1. Yakarmak eylemi. 2. Dua, münacat.
-
YAKI
is. Tedavi amacıyla vücudun bazı yerlerine yapıştırılan eczalı parça.
-
YAKINÇAĞ
b.is. Fransız ihtilalinden zamanımıza kadar olan süre.
-
YAKINMA
is. Şikayet.
-
YAKINŞAK
s. Birbirine gittikçe yaklaşarak uzanan (ışınlar, çizgiler).
-
YAKIŞIK
is. Uygunluk, yaraşma.
-
YAKIŞIKLI
s. (Erkekler hk.) Güzel.
-
YAKIT
is. Isı sağlamak için yakılan şey.
-
YAKLAŞIK
s. Aşağı yukarı, takribi.
-
YAKUT
is. Parlak kırmızı renkte değerli bir taş.
-
YAKUTLAR
ö.is. Kuzey Sibirya'da yaşayan bir Türk boyu.
-
YAL
is. Köpek yiyeceği.
-
YALABIK
s. 1. Parlak. 2. is. Parıltı.
-
YALAK
is. Hayvanların su içtikleri ağaç veya taştan büyük kap.
-
YALAMA
is. 1. Yalamak işi. 2. is. Acınma: Cıvatalar yalama olmuş.
-
YALAN
is. ve s. Gerçeğe aykırı olup aldatmak amacıyla söylenen söz.
-
YALANCI
s. 1. Yalan söylemeyi huy edinmiş olan. 2. Benzetilmiş: Yalancı elmas.