Türkçe - Türkçe Sözlük
-
ÇALIM
is. Gösteriş, kurum, afi.
-
ÇALINTI
is. Çalınmış olan.
-
ÇALIŞKAN
s. Çok çalışan.
-
ÇALIŞMAK
f. 1. Bir şey meydana getirmek için emek harcamak. 2. İş görmek. 3. Uğraşmak.
-
ÇALKALAMAK
f. 1. Sulu bir şeyi sarsarak karıştırmak. 2. Ağız içinde suyu hareket ettirmek. 3. Vücudun bir yerini sürekli hareket ettirip oynatmak.
-
ÇALKANTI
is. 1. (Deniz hk.) Dalgalanma. 2. Çalkanmış şey. 3. mec. Coşma, kaynaşma. 4. Bir düzenin dengesini bozabilecek türden sarsılma olayı.
-
ÇALMAK
f. 1. Başkasına ait bir şeyi gizlice almak. 2. Çalgı kullanmak. 3. Vurmak, tıkırdatmak. 4. Bir şey andırmak. 5. Vurmak.
-
ÇALPARE
is. Parmaklara takılıp çalınan zil.
-
CÂM
is. Bardak, kadeh.
-
CAMADAN
is. 1. Eskiden giyilen sırma işlemeli, çapraz düğmeli bir çeşit kısa yelek. 2. Yelken bağı.
-
ÇAMAŞIR
is. Her türlü iç giyecek. 2. Yıkanacak eşya. 3. Kirli eşyaları yıkama işi.
-
CAMBAZ
is. 1. İp üstünde veya başka şekillerde tehlikeli gösteriler yapan kimse, akrobat. 2. Hayvan (at) alıp satan. 3. meç. Kurnaz.
-
ÇAMÇAK
is. 1. Ağaçtan yapılan su kabı. 2. Büyük tahta kepçe.
-
CÂME
is. Elbise.
-
CAMEKÂN
is. Dükkanlarda örnek malların kurtulduğu camlı bölme, vitrin.
-
CAMGÖBEĞİ
dey. Mavi ile yeşil arası renk.
-
CAMİ
is. Cuma ve bayram namazı da kılınabilen ibadethane.
-
CAMİA
is. Topluluk, zümre.
-
CAMİT
s. 1. Donmuş. 2. Cansız.
-
ÇAMUR
is. Su ile karışıp, cıvıklaşmış toprak, balçık.
-
ÇAMURLAMAK
f. 1. Çamur sürmek. 2. meç. Kötülemek.
-
CAMUS
is. Manda.
-
CAN
is. l. Ruh. 2. Yaşayış, hayal. 3. Güç, dirlik. 4. Kişi. 5. Gönül. 6. İnsanın kendi varlığı.
-
ÇAN
is. Ses çıkaran ve işaret vermek için kullanılan madenden yapılmış alet: Kilisenin çanı çalıyor.
-
ÇANAK
is 1. Pişirilmiş topraktan yapılmış yayvan kâse. 2. Çiçeğin en dışındaki yapraklar.
-
CANAN
is. Sevgili (kadın).
-
CANAVAR
is 1. Yırtıcı hayvan. 2. Zalim ve gaddar kimse.
-
CANCİĞER
b. is. Dost.
-
CANDAN
s. İçten, samimi, içtenlikle: Candan bir davranış.
-
CANFES
is. Bir cins ipekli kumaş.
-
CANFEZA
b. is. Can arttıran.
-
CANHIRAŞ
s. Yürek paralayan.
-
CANİ
is. Cana kıyan (kimse).
-
CANİP
is. Yan taraf, cihet.
-
CANSİPARANE
s. Canım verircesine, canını feda ederek.
-
ÇAP
is 1. Büyüklük, hacim. 2. Çemberin merkezinden geçen ve uç noktaları çemberin çevresi üzerinde bulunan doğru parçası. 4. Değer veya ölçü.
-
ÇAPA
is 1. Toprağı işlemek için kullanılan ağaç saplı demir kazı aleti. 2. (Gemi) Demiri.
-
ÇAPAK
is. 1. Göz pınarında veya kirpiklerde kuruyan akıntı. 2. Madenî eşyadaki pürüz.
-
ÇAPANOĞLU
b.is. mec. Başa dert alacak hal, karışık durum.
-
ÇAPAR
is. 1. Benekli (hayvan). 2. Derisi renksiz. 3. Postacı.