Türkçe - Türkçe Sözlük
-
ÇAPARİ
is. Çok iğneli olta.
-
ÇAPIT
is. Eski bez parçası.
-
ÇAPKIN
s. Gelip geçici aşklar peşinde koşan, uçarı.
-
ÇAPMAK
f. (Atı) Koşturmak.
-
ÇAPRAŞIK
s. Anlaşılmasında güçlük, çekilen, karışık.
-
ÇAPRAZ
s. Çatışık, arkuru.
-
ÇAPRAZLAMA
s. ve is. Çapraz olarak, verevine, birbirini keser biçimde.
-
ÇAPUL
is. Yağma.
-
ÇAPUT
is. Eski bez parçası.
-
ÇAR
s. Dört.
-
ÇARÇUR
is. Gereksiz harcama.
-
ÇARDAK
is. Ağaç dallarından çatılmış gölgelik.
-
ÇARE
is. 1. Sonuç için gerekli yol, tedbir. 2. İlaç.
-
CARİ
s 1. Yürürlükte bulunan. 2. Akan.
-
CARİYE
is. Kadın köle, halayık.
-
ÇARIK
is. Ham deriden yapılan köylü ayakkabısı.
-
ÇARK
is. Bir eksen etrafında dönen tekerlek.
-
ÇARMIH
b.is. İki tahtadan meydana gelen haç biçiminde darağacı.
-
ÇARNÂÇAR
b.zf. İster istemez.
-
ÇARPIK ÇURPUK
s. ve zf. Eğri büğrü.
-
ÇARPINTI
is. Kalbin düzensiz olarak normalden hızlı atması.
-
ÇARPITMAK
f. Çarpık duruma getirmek, yanıltmak.
-
ÇARPl
is. Badana, kaba sıva.
-
ÇARPMAK
f. 1. Sert bir şekilde vurmak. 2. Ani etkisiyle hasta etmek. 3. El çabukluğu ile çalmak. 4. Bir sayıyı verilen diğer bir sayıdaki birim kadar çoğaltmak.
-
ÇARŞAF
is. 1. Yatak örtüşü. 2. Kadınların kullandığı bir çeşit uzun, sokak giyeceği.
-
ÇARŞI
is. Dükkan, mağaza gibi yellerin bulunduğu alışveriş yeri.
-
ÇAŞIT
is. Casus.
-
CASUS
is. Devlet sırlarını gizlice öğrenip düşmana bildiren kimse, çaşıt.
-
ÇAT
is. İki yolun birleştiği yer, kavşak.
-
ÇATAK
is. İki dağ yamacının birbirine çatarak meydana getirdikleri dere yatağı.
-
ÇATAL
is. 1. Ucu kollara ayrılmış. 2. Yemek yerken kullanılan dişli ve maden alet. 3. Diren.
-
ÇATALAĞIZ
b.is. Delta.
-
ÇATANA
is. Küçük motorlu gemi.
-
ÇATI
is. 1. Birbirine; çatılmış şeylerin topu. 2. Bir yapının üstünü akıntılı olarak örten şeylerin meydana getirdiği bütün. 3. İnsan ve hayvanda iskelet kuruluşu.
-
ÇATIK
s. Çatılmış olan: Çatık kaşlı.
-
ÇATIŞMA
is. İki kuvvet arasında başlayan küçük çapta savaş.
-
ÇATKI
is. 1. Ucuca getirilip bir birbirine çatılarak kurulan şey. 2. Başın çevresine çember gibi dolanıp bağlanan bağ.
-
ÇATLAK
s. ve is. 1. Çatlamış olan. 2. meç. Deli, delişmen.
-
ÇATLAMAK
f. (Bir cisim) Dağıtmayacak kadar parçalara ayrılmak. 2. Aşırı derecede yemekten, içmekten, yorgunluktan ve (çocuk) ağlamaktan ölmek. 3. meç. Aşırı derecede kıskanmak, merak etmek,…
-
ÇAVDAR
is. Buğdaygillerden başakları kılçıklı, tohumları uzunca, yaprakları mavimsi yeşil olan yıllık bir bitki.