Türkçe - Türkçe Sözlük
-
DİFTERİ
is. Kuşpalazı hastalığı.
-
DİFTONG
is. İki seslinin tek bir hece halinde kaynaşması.
-
DİĞER
s. Başka, özge, öbür.
-
DİĞERGAM
s. Başkaları için çalışan, özgeci.
-
DİK
s. Eğik veya yatık olmayan. 2. Sert, kaba.
-
DİKEN
is. 1. Bazı bitkilerin üzerinde ve bazı hayvanların derisinde bulunan sert, ucu sivri ve batıcı çıkıntılardan her biri.
-
DİKEY
s. Başa bir doğrunun üzerine gelerek onunla dik açı meydana getirecek şekilde kesişen (doğru).
-
DİKİNE
z.f Dikey olarak.
-
DİKİŞ
is. Dikme işi.
-
DİKİT
is. Mağara tabanlarında tavandan damlayan kireçli suların katılaşmasıyla oluşan birikinti.
-
DİKKAT
is. Duygu ve düşüncelerin belli bir nokta üstünde toplanması.
-
DİKLENMEK
f. Dik bir durumu geçmek. 2. mec. Kala tutmak.
-
DİKTATÖR
is. 1. Devlet yönetimiyle ilgili yetkilerin hepsini kendinde toplayan kimse. 2. mec. Zorba.
-
DİL
is. 1. İnsanlar arasında anlaşmayı sağlayan seslerden örülmüş sistemli anlatım aracı, lisan. 2. Gönül.
-
DİLARA
b.s. Gönül süsleyici.
-
DİLBAZ
s. Dili ile kandıran.
-
DİLBER
s. Güzel.
-
DİLDADE
b.s. Gönül vermiş, aşık.
-
DİLEK
is. Bir kimsenin dilediği şey.
-
DİLEKÇE
is. Bir dileği bildirmek için resmi dairelere sunulan yazı.
-
DİLHUN
b.s. Yüreği kanlı, çok dertli.
-
DİLİM
is. Uzunlamasına kesilmiş veya ayrılmış parça.
-
DİLLENMEK
f. 1. (Çocuk hk.) Konuşmaya başlamak. 2. mec. Dillere düşmek.
-
DİLMAÇ
is. Çevirmen, tercüman.
-
DİLRUBA
b.is. Gönül kapan.
-
DİLŞAT
b.s. Gönlü sevinçli.
-
DİLŞİKAR
b.s. Gönül avlayan.
-
DİLŞİKESTE
b.s. Gönlü kırılmış.
-
DİMAĞ
is. Beyin: Dimağım durdu.
-
DİN
is. İnsanların inanç, ibadet, ahlak ve muamelat konularında doğruluğunu kabul edip, uygulamaya çalıştıkları sistemlerden her biri.
-
DİNAMİK
is. ve s. Mekaniğin, kuvvetler ve kuvvetlerin doğurduğu, hareketler arasındaki bağıntıları inceleyen kolu. 2. mec. Canlı, hareketli.
-
DİNAMİT
is. Patlayıcı bir madde.
-
DİNAMO
is. Hareketi elektrik akımına çevirmeye yarayan alet.
-
DİNÇ
s. Gücü kuvveti yerinde.
-
DİNDAR
s. Dinine sıkıca bağlı olan.
-
DİNGİL
is. Tekerleklerin merkezinden geçen mil.
-
DİNİBÜTÜN
b. s. Dindar.
-
DİNMEK
f. 1. (Acı vb. hk.) Sona ermek, durmak, bitmek, kesilmek. 2. (Yağışlar ve rüzgar hk.) Kesilmek.
-
DİNSİZ
s. 1. Hiçbir dine inanmayan. 2. mec. Acımasız.
-
DİP
is. 1. Çukur bir şeyin en alt bölümü. 2. Bir şeyin yanı başı. 3. En geriye gelen kısım.