Türkçe - Türkçe Sözlük
-
Z
Türk alfabesinin yirmi dokuzuncu ve son harfi.
-
ZAAF
is. 1. Düşkünlük, dayanamama. 2. İrade zayıflığı.
-
ZABIT
is. Subay.
-
ZABITA
is. Yün içinde genel düzen ve güveni sağlayıp, korumakla görevli devlet kuvveti, kolluk, zaptiye.
-
ZABT
is. 1. Sıkı tutma. 2. İdaresi altına alma. 3. Silah gücüyle yer alma.
-
ZAÇYAĞI
b.is. Sülfürikasit
-
ZADE
is. Evlat, oğul.
-
ZADEGAN
ç.is. Soylular takımı.
-
ZAFER
is. 1. Savaşta kazanılan kesin başarı. 2. Bir çok emekler ve tehlikeli uğraşmalar pahasına erişilen sonuç.
-
ZAFİYET
is. Zayıflık, dermansızlık.
-
ZAĞANOS
is. Bir cins doğan.
-
ZAĞAR
is. Bir cins av köpeği.
-
ZAHİR
s. 1. Açık, belli. 2. is. Dış yüz, görünüş, 3. zf. Elbette, kuşkusuz. 4. zf. Görünüşe göre, anlaşılan.
-
ZAHİRE
is. Gereğinde kullanılmak için saklanan tahıl.
-
ZAHİRİ
s. 1. Görünürdeki, görünen: Zahiri sebepler. 2. İçten olmayan.
-
ZAHİT
s. Dini buyruklara sıkı sıkıya bağlı olan (kimse).
-
ZAHM
is. Yara.
-
ZAHMET
is. Sıkıntı, güçlük, yorgunluk.
-
ZAİL
s. Ortadan kalkan, yok olan.
-
ZAİT
s. 1. Gereksiz. 2. is. Artı.
-
ZAKİR
s. Allah'ın adım zikreden.
-
ZAKKUM
s. Zakkumgillerden, renkli, büyük, gösterişli çiçekleri olan ağılı bitki.
-
ZALAM
is. 1. Karanlık. 2. Haksızlık.
-
ZALİM
is. 1. Zulmeden. 2. mec. Acımasız.
-
ZAM
is. Artırma, ekleme.
-
ZAMAN
is. 1. Bir eylemin içinde geçtiği, geçeceği veya geçmekte olduğu süre. 2. Bu sürenin belirli bir parçası. 3. Çağ, mevsim.
-
ZAMANAŞIMI
b.is. Bir işin üzerinden belirli bir zaman geçerek onun geçersiz kalması.
-
ZAMANE
is. (Yakınma veya hafifseme yolu) Şimdiki zaman: Zamane çocuğu.
-
ZAMİK
is. 1. Bir ismin yerini tutan kelime. 2. İçyüz.
-
ZAMK
is. Eriyiği yapıştırıcı olarak kullanılan camsı bir madde.
-
ZAMPARA
is. Çapkın erkek.
-
ZAN
is. Sanma, sanı.
-
ZANAAT
is. Pratik bilgi ve el ustalığıyla yapılan iş.
-
ZANGOÇ
is. Kilisede çan çalan kimse.
-
ZANKA
is. İki atlı kızak.
-
ZANLI
s. Sanık.
-
ZANNETMEK
b.f. Sanmak.
-
ZAPTİYE
is. (Eskiden) Polis, jandarma.
-
ZAPTURAPT
b.is. Disiplin.
-
ZARAFET
is. Naziklik, incelik.