Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
SA
f. Benzetme edâtı olan "âsâ" nın hafifletilmişidir. Meselâ: Anber-sâ $ : Anber gibi.
-
SÂ-İ MÜSELLES
Üç noktalı sâ' harfi. (Se harfi de denir.)
-
SA'
Vakitler, saatler, zamanlar.
-
ŞA'AR
Kıl büken.
-
ŞA'B
Ayrılmak. Dağılmak. * Islah etmek, düzeltmek. * Helâk etmek. * Kırmak.
-
SA'B(E)
(C.: Sıâb) (Suubet. den) Zor, güç, çetin. * Zorlu, güçlü kuvvetli.
-
ŞA'BAN
(Şâbân) Arabi ayların sekizincisi. Mübârek Şuhur-u selâsenin (Üç ayların) ikincisi.
-
SA'BER
Sedir gibi bir ağaç.
-
ŞA'BEZE
El çabukluğu.
-
SA'CEZ
Dökmek.
-
SA'D
Mihnet, meşakkat, zahmet.
-
SA'D BİN EBİ VAKKAS (R. A.)
Aşere-i Mübeşşere'den ve ilk İslâm olanların yedincisidir. Peygamberimiz (A.S.M.) ile beraber bütün gazalarda bulundu. Müslüman olduğunda 17 yaşlarında idi. Hz. Ömer zamanında İran…
-
SA'D-I TAFTAZANÎ
(M. 1322-1389) Horasan'da doğmuş büyük bir İlm-i Kelâm âlimidir. En meşhur eseri, "Makasıd" adlı kelâm kitabıdır. (Bak: Sa'deddin-i Taftazanî)
-
SA'DANE
(C.: Sâdân) Develerin yediği dikenli ot. * Devenin göğsü. * Tırnak dibinin siniri. * Terâzi kefesinin iplerinin altındaki düğme. * Kadın memesinin etrafı.
-
SA'DE
(C.: Siad) Yumuşak hurma.
-
SA'DEDDİN-İ TAFTAZANÎ
(Hicr: 722-792) Horasan taraflarında Teftazan'da doğdu. İslâmiyete kıymetli eserleriyle hizmet eden büyük âlimlerdendir. Asıl ismi Ömer oğlu Mes'ud'dur.
-
SA'DÎ
(M. 1193-1291) Şiraz'da doğmuş büyük bir İran şâiridir. Gülistan ve Divan'ında bol bol temsilî hikâyeler kullanmıştır. (Bak: Sa'di-i Şirazî) * Saadete, uğura mensub.
-
SA'Dİ-İ ŞİRAZÎ
(Hicrî: 587-691) Şiraz'da doğdu. 30 yıl ilme, 30 yıl seyahate, 30 yıl da inzivada ibadetle çalıştı. En meşhur eserleri Bostan ve Gülistan adındaki ahlâkî ve imanî kitaplarıdır.
-
SA'F
Bir şarap cinsi.
-
SA'FE
Çocuğun başında çıkan çıban. * Kel.
-
SA'K(A)
Ansızın düşmek. * Çağırmak. * Helâk olmak.
-
SA'KA
Bayılma. Baygınlık.
-
SA'KA-İ ŞEDİDE
Şiddetli baygınlık.
-
SA'L
Başı küçük olan kimse. * Başı küçük deve kuşu. * Tüyü gitmiş eşek.
-
SA'LA
Küçük başlı kadın.SA'LA : Zâid dişli kadın. (Müz: Es'al)
-
ŞA'LA'
Uzun, tavil.
-
SA'LE
Eğri hurma ağacı. * Küçük başlı dişi devekuşu.
-
SA'LEB(E)
(C.: Seâlib) Tilki. * Süngü demirinin ağaç geçirecek yeri.
-
SA'M
Soymak.
-
SA'NEB
Başı küçük olan kimse. Küçük başlı kişi.
-
SA'NET
Et yağı. * Yağ.
-
SA'NİYE
Takkenin tepesi.
-
SA'R
Ateşin alevlenmesi.
-
ŞA'R
(C.: Şüur-Eşâr) Kıl. Saç. * Ateş yakmak. * Cenk koparmak, kavga çıkarmak.
-
ŞA'RA
(C.: Şüâr) Çok miktar ağaç. * Bir nevi zerdali. * Kuyruğunda dikeni olan bir cins sinek.
-
SA'RAN (SA'REVÂN)
Koyunun memesinin etrafında olan ve memeye benzeyen sivilceler.
-
ŞA'RANÎ
(Hi: 899-973) Dört hak mezhebin birleşen ve ayrılan tarafları hakkında mu'teber eserleri olan meşhur bir fakihtir. Mizan-ı Şaranî ismiyle bilinen eseri meşhurdur.
-
ŞA'RİYYE
Çorbalık makarna, şehriye.
-
ŞA'RİYYET
Fiz: Kılcallık.
-
SA'SA
İnci, sedef.