Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
K
Osmanlı alfabesinin yirmidördüncü harfi olan kaf ile, yirmibeşinci harfi olan kef harfini karşılar.
-
KA'
(C.: Akva') Düz yer.
-
KA'B
Yemek yemek. Su içmek.
-
KÂ'BE
(Kâbe) Dünyanın en kudsi ma'bedi. Beytullah, Beyt-ül Ma'mur, Beyt-ül Atik. Bütün mü'minlerin ibâdet esnâsında yöneldikleri merkez. Dört köşe olduğu için Kâbe denir. Bu mukaddes mak…
-
KÂ'BE-İ KEMALÂT
Kemâlât kâbesi. Yâni herkesin teveccüh etmesi gereken en yüksek kemalât merkezi.
-
KA'BERÎ
Ailesine, arkadaşına, yoldaşına, kabilesine ve halkına katılık eden, kötü ahlâklı kişi.
-
KÂ'BET-ÜL ÂMÂL
İsteklerin ve emellerin yönelmiş olduğu yer.
-
KÂ'BET-ÜL ULYÂ
şerefi ve kudsiyyeti pek yüksek Kâbe.
-
KÂ'BETEYN
İki Kâbe. Mekke-i Mükerreme'deki Kâbe-i Muazzama ile, Kudüs'teki Mescid-i Aksâ.
-
KA'D
Çuval.
-
KA'DE
Bir defa oturuş. Oturma. * Ist: Namazdaki bir defa oturuş. Teşehhüd için, Ettahiyyâtü duâsını okumak maksadı ile olan oturuş. Birinci oturuşa Ka'de-i ulâ, ikinciye de Ka'de-i âhire…
-
KA'DEL
Yağhane sepeti.
-
KA'F
(C.: Kıâf) Ayağı sert olarak basmak. * Ayak ile toprağı yerinden koparıp küremek. * Kap içindeki suyun tamamını içmek. * Koparmak.
-
KA'K
Kuru ekmek. Peksimet.
-
KA'KA
Kuru, yâbis. Meşakkatli yol. * Yemame'den Kûfe'ye giden geniş yol.
-
KA'KA'
Korkak, zayıf kişi.
-
KA'KAA
Silâh çatırtısı. Kılınç veya süngü gibi silâhların birbirine çarpmasından çıkan ses.
-
KA'KEA
Men'etmek, engel olmak. * Hapsetmek.
-
KA'M
(C.: Kiâm) Devenin ağzını bağladıkları şey. * İçinde silah saklanan kap. * Bağlamak. * Öpmek.
-
KA'R
Karnı yemekten dolmak. * Arkası yağlı olmak.
-
KA'R-I NÂ-YÂB
Dibi bulunmayacak derecede derin olan.
-
KA'S
Çirkin kokulu toprak.
-
KA'Ş
(C.: Kuuş) Ağacın başını çekip eğmek. * Cem etmek, toplamak. * Kadınların bindiği merkep.
-
KA'SA
Devamlı olarak yerinde sabit olan kadın. * Arkası içerisine girdiğinden arkasını yere koyamayan kadın.
-
KA'SEB
Büyük karınlı, kalın.
-
KA'SELE
Yürürken bir ayağını yere sürüyüp tozutmak.
-
KA'SERE (KA'SERÂ)
Yoğun, sağlam, kalın, katı.
-
KA'T
Kısa boylu kimse.
-
KA'VA'
İncikleri ince olan kadın.
-
KA'VE
Evin ortası.
-
KA'Z
Keçi ve sığırın, ağacın başını çekip kendine eğmesi.
-
KAA
Ev avlusu.
-
KAA'
Acı su.
-
KAAKI'
Birbiri ardınca meydana gelen gök gürlemesi.
-
KAAN
Hükümdar, hâkan.
-
KAARET
Derinlik.
-
KAARET-İ DERYÂ
Denizin derinliği.
-
KAAS
Boynu göğüse girmek.
-
KAAT
Gadap, hiddet, öfke. * Darlık. * Yaşlı koyun. * Davar memesi. * Bağırma ve çığlık şiddeti.
-
KAB
Çok eski devir silâhlarından olan yayın kabzası (tutacak yeri) ile köşesi arasındaki mesafe, her "yay" da "iki kab" olan miktar.