Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
E
Gr: İstifham, sorgu edatı. (Ezehebe Nuri: Nuri gitti mi? derken Ezehebe'nin başındaki "E" harfi gibi) * Arapça kelimelerin sonuna "e" gelerek onları müennes yapmaya yarar. Âdil, Âd…
-
E'BA
Yükler, hamuleler, çuvallar.
-
E'CAM
(Acem. C.) Arab olmayanlar. Güzel arabi bilmeyenler. Güzel ve fasih konuşamıyanlar. * Acemiler.
-
E'CUBE
(Bak: U'cube)
-
E'RAC
Anadan doğma topal, aksak.
-
E'VAM
(Bak: A'vam)
-
E'ZAR
Özürler. Kusurlar. Bahaneler.
-
EÂCİB
(U'cube. C.) Çok tuhaf ve acaib, şaşılacak şeyler.
-
EÂCİB-İ DEHR
Dünyanın ve zamanın çok şaşılacak yerleri, şeyleri.
-
EACİM
(Acem. C.) Yabancılar, Arap olmayanlar. İranlılar.
-
EADİ
(Adüv. C.) Düşmanlar. Hasımlar.
-
EALİ
(A'lâ. C.) İtibarı ve şerefi yüksek zâtlar. İyiler. Günahtan sakınan temiz ve sâlih amel sâhibi kimseler.
-
EAMM
Pek şumullü, daha umumi ve geniş.
-
EARİB
(A'rabî. C.) Çölde yaşayan, göçebe Arablar.
-
EARİZ
(Aruz. C.) Aruzlar, şiir vezinlerinden bahseden ses kalıpları. Şiirde beytin birinci mısraının son kısımları.
-
EARR
Hörgücü küçük deve.
-
EASİR
(İ'sâr. C.) Şiddetli fırtınalar, kasırgalar.
-
EÂZIM
(A'zam. C.) İleri gelen büyükler. Büyük adamlar.
-
EÂZIM-I ESMÂ
İçinde çok isimlerin mânası bulunan, isimlerin en büyükleri. Cenab-ı Hakk'a mahsus isimlerin en mühim ve büyükleri.
-
EÂZIM-I MİLLET
Millet büyükleri.
-
EÂZIM-I ÜDEBÂ
Ediplerin, edebiyatçıların en büyükleri.
-
EAZZ
Galip. * Daha aziz, daha şerefli, en şerefli, azizler.
-
EAZZ-İ AHİBBÂ
Dostların en azizi.
-
EB
(Ebâ, Ebu, Ebi) Baba, peder. Ced.
-
EB-İ MÜŞFİK
şefkatli baba, merhametli peder.
-
EB'ÂD
(Bu'd. C.) Mesafeler, uzaklıklar.
-
EB'ÂD-I BÎNİHAYE
Sonsuz uzaklıklar.
-
EB'ÂD-I NÂMAHDUD
Hudutsuz uzaklıklar ve mekânlar.
-
EB'ÂD-I SELÂSE
Üç uzaklık ki bunlar : En, boy, yükseklik (derinlik).
-
EBAB
Bir yere gitmek için hazır olmak.
-
EBABİL
Dağ kırlangıcı. Kuş sürüsü. Sürüler, bölükler.(Hz. Resul-ü Ekrem'in (A.S.M.) doğumundan evvel, Hristiyan Habeşliler dinlerini yaymak için San'ada bir mâbed yaparak, Kâbe yerine Ara…
-
EBADİD
Müteferrik, dağınık.
-
EBAET
(C.: Abâ) Kamışlık yer. * Kamış.
-
EBAHH
Sesi kısık olan kimse. Avazı tutkun kişi. (Müe: Buhhâ)
-
EBAHİR
Kuş kanadının üçüncü mertebede olan yelekleri.
-
EBAİD
(Eb'ad. C.) Yakın olmayan (hısım ve akraba.) * En uzak yerler.
-
EBALİS
(Ebâlise) (İblis. C.) İblisler, şeytanlar.
-
EBARİK
Balçıklı, kumlu yer. * (Ebrak. C.) Alaca atlar.
-
EBATİH
(Ebtah. C.) Kumlu dereler ve ırmaklar.
-
EBATİL
(Ubtule. C.) Beyhude, bâtıl, hurâfe, mantıksız, hakikatsız şeyler.