Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
DÂ-ÜL-EFRENC
Frengi hastalığı.
-
DÂ-ÜL-KALB
Tıb: Kalb hastalığı, yürek çarpması.
-
DÂ-ÜS-SILÂ
Sıla hasreti. Vatan hasreti. Kavuşma hasreti.
-
DÂ'
(C: Edvâ) Maraz, hastalık. * Meşakkat, zahmet.
-
DA' MÂ KEDER
Keder veren şeyi bırak.
-
DA'AT
Horluk, zelillik.
-
DA'BEL
Kurbağa yumurtası. * Güçlü, kuvvetli deve.
-
DA'CA'
Gözü çok siyah ve büyük olan kadın. (müz: Edac)
-
DA'CELE
Gitmekte ve gelmekte tereddütlü olmak.
-
DA'D
Husumet, düşmanlık.
-
DA'DA
Aklı ve fikri olmayan kişi. * Her nesnenin zayıfı.
-
DA'DA'
"Güzel dur" mânasına gelir ve düşecek ve dayanacak yerde söylenir.
-
DA'DAA
Yakmak. Yıkmak. * Hor ve zelil etmek. * Perâkende etmek.
-
DA'FAK
Bol ve geniş olan şey. Vâsi.
-
DA'K
Ovmak. * Bir şeyi yumuşatmak.
-
DA'KE
Deve sürüsü.
-
DA'KESE
Mecusiler oyunundan bir oyun. ("destibend" de derler.)
-
DA'L
İçmek, şirb.
-
DA'S
Cimâ etmek. * Süngü ile vurmak. * Az olan nesne ve eser.
-
DA'SA
Yumuşak yer.
-
DA'SERE
Yıkmak.
-
DA'ŞERE
Yıkmak.
-
DA'VÂ
Takib edilen fikir, iddia. * Bir kimsenin hakkını aramak üzere mahkemeye müracaat etmesi. * Hakkı olanın iddia etmesi. Kendini haklı görüp veya zannedip üstün fikirlilik iddia etme…
-
DA'VÂ-YI HALK
Yaratmak iddiasında bulunmak, halk etmeyi, yaratmayı dâva etmek. (Kâinatta hiçbir kimse da'vâ-yı halk ve iddia-yı icad edemez. Halk eden ancak Cenab-ı Hak'tır.)(Arzı ve bütün nücum…
-
DA'VÂ-YI NÜBÜVVET
Peygamberlik dava etmek. Peygamber olduğunu ilân etmek.
-
DA'VAT
(Duâ. C.) Duâlar, niyazlar, çağırışlar. (Bak: Ed'iye)
-
DA'VET
Çağırma. Ziyafet. Duâ. * Bir fikri kabul ettirmek için deliller söylemek.
-
DA'Z
Def'etmek, kovmak. * Nikâh etmek.
-
DAA
Telef etmek, ziyan etmek.
-
DAAC
Gözün çok siyah ve büyük olması.
-
DAAK
Davarın ayağıyla kazılmış yer.
-
DAAR (DAÂRE)
Fısk. * Kapmak. * Yaramazlık.
-
DAB
f. şan ve şeref, haysiyet.
-
DABAR (DIBÂR)
(C: Debabir) Cemaat, topluluk.
-
DABB
(C.: Dıbâb-Edubb) Keler, kertenkele. * Yaraya merhem sürmek. * Akmak. * Süt sağmak. * Yere yapışmak. * Dudakta olan bir hastalık (çatlayıp kan akar). * Hurma çiçeği.
-
DÂBBE
Yürüyen mahluk. Debelenen.
-
DÂBBE-SÜVÂR
f. Hayvana binen, binici.
-
DÂBBET-ÜL ARZ
Hadis-i şerifle âhir zamanda olacağı haber verilen ve âhir zaman alâmetlerinden olan bir nevi mahluk. (Cenâb-ı Hakk'a itâat etmeyenleri içlerinden kemireceği ve yiyeceği bildirilen…
-
DABENTÎ
Güçlü, kuvvetli kimse.
-
DABGAM
Arslan, esed.