Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
J
Osmanlı alfabesinin ondördüncü harfi olup, ebced hesabında "" harfi gibi, 7 sayısına tekabül eder.
-
JAJE
f. Bâtıl, edebsizce olan söz.
-
JAJHA
f. Saçma sapan söyliyen. Mânâsız ve boş konuşan.
-
JAJHAYAN
f. Saçma sapan söz söyleyenler. Mânâsız ve boş konuşanlar.
-
JAJHAYÎ
f. Mânâsız söyleyicilik.
-
JAJHOR
f. Mânâsız ve mâlâyani şeyler konuşan.
-
JAJÎ
f. Tereyağı ile karışık peynirin tuluma konan şekli.
-
JAKETATAY
Fr. Arkası yırtmaçlı, etekleri uzun ve ön köşeleri yuvarlakça kesilmiş olan resmi ceket.
-
JALE
f. Çiğ. Kırağı. (Bak: Şebnem)
-
JALE-İ EŞK
Gözyaşı jâlesi. Kırağı tânesine benziyen gözyaşı.
-
JALEDAR
f. Üzerine çiğ düşmüş, kırağılanmış.
-
JALERİZ
f. Çiğ saçan, kırağı saçan.
-
JANDARMA
Fr. Yurt içinde asayişi sağlamak gayesiyle meydana getirilen ve orduya mensup silâhlı kuvvet. Ve bu kuvvette yer alan asker.
-
JAR
Zaif, takatsiz, bitkin.
-
JARDİNİYER
Fr. Salonlara süs için konulan ve içine çiçek ekilmek üzere bir sandığı bulunan bir mobilya.
-
JARTİYER
Fr. Çorap bağı.
-
JEAN
Dev. Gayet büyük. Dev cüsseli.
-
JEGALE
f. Çığlık, nâra. * Darı ekmeği.
-
JEGAND
f. Sağlamlık, metanet. * Vahşi ve yırtıcı hayvanların korkunç sesi.
-
JEGAR
f. Küf, kir, pas. * Yüksek ses, nâra.
-
JEH
f. Siğil, sivilce.
-
JELATİN
Fr. Tıbda ve fotoğrafçılıkta kullanılan şeffaf, renksiz ve kokusuz bir cisim. Hayvanların kemik ve kıkırdak gibi kısımlarından elde edilir. * Bir cins kâğıt.
-
JENDE
f. Yamalı, eski. * Eski-püskü. Pejmürde.
-
JENDEPUŞ
f. Yamalı hırka giyen kimse. Fakir.
-
JENG
f. Pas, küf, kir.
-
JENG-ÂLUD
Paslı.
-
JENG-BAR
f. Pas saçan.
-
JENG-BESTE
f. Paslı, kirli, küflü, pas tutmuş.
-
JENG-DAR
f. Küflü, paslı, kirli.
-
JENG-PEZİR
Paslı, küflü, kirli.
-
JENG-YAB
f. Paslı, küflü, kirli.
-
JENGAR
f. Kir, küf, pas. * Bakır pası.
-
JENGARÎ
f. Bakır yeşili. Bakır pası renginde olan boya.
-
JENGDAN
f. Çan. Çıngırak.
-
JENGELE
f. Çatal tırnaklı hayvan. * Hayvanda bulunan çatal tırnak.
-
JENK
Yüzde hâsıl olan buruşukluk.
-
JEOLOĞ
yun. Yer (Arz) ilmi ile uğraşan.
-
JEOLOJİ
yun. Yerin (Arzın) yapı kütlelerini inceleyen ilim kolu.
-
JERD
f. Çok yiyen, obur.
-
JERF (JERFA)
f. Derin. Suyun derin yeri.