Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
HA
Kelime-i tenbihtir. İşaret ismi olan Zâ $ ve Zi $ kelimeleri ile Hâzâ $ Hâzihi $ Hâzâke $ gibi. Bundan başka "hâ" tenbih edatı olarak kelimeye dâhil edilir. (Hâzâ $ ) da olduğu gib…
-
HA(Y)
f. Çiğneyen mânasına gelir ve birleşik kelimeler yapılır. Meselâ: Şeker-hâ $ : Şeker çiğneyen. * Mc: Tatlı sözlü, güzel ve dokunmaz sözler söyleyen.
-
HAB
f. Uyku. Rü'yâ.
-
HAB (HÂBE)
Günah. Suç.
-
HAB-ALUD
Uykulu. Uyku karışık.
-
HAB-DİDE
f. "Rüya görmüş." Büluğa ermiş genç.
-
HAB-GÜZAR
f. Uyuyan, uyuyucu.
-
HÂB-I ADEM
Ölüm uykusu.
-
HÂB-I CÂVİD
Ebedî uyku, ölüm.
-
HÂB-I GAFLET
Gaflet uykusu.
-
HÂB-I GİRAN
Ağır uyku.
-
HÂB-I HARGUŞ
Tavşan uykusu. Şüpheli ve hafif uyku. * Yalan, hile.
-
HÂB-I NUŞİN
Tatlı uyku.
-
HÂB-I RAHAT
İstirahat için uyku.
-
HAB-NAK
f. Uykusu gelmiş kimse, uykulu kişi.
-
HAB'
Gizli, saklı, hafi. * Gizlemek, örtmek, setretmek.
-
HABAB
(Habâbe) Son derece muhabbet. * Su üzerindeki hava kabarcığı.
-
HABAİB
(Habibe. C.) Habibeler, sevgili kadınlar.
-
HABAİK
(Habike. C.) Kehkeşanlar, samanyolları. * Çizgiler.
-
HABAİL
(Hibale. C.) Ağ, tuzak, bağ, kement.
-
HABAİL-İ MEVT
Ölümün sebepleri.
-
HABAİL-ÜŞ ŞEYTAN
Şeytanın tuzakları. * Kadınlar.
-
HABAİS
(Habise. C.) Kötülükler. Murdar ve pis şeyler.
-
HABAK
f. Mandıra, ağıl. * Dört yanı bir duvar veya set ile çevrilmiş yer, avlu.
-
HABAL
Bozulma, düzensizlik. Karma karışıklık. * Sıkıntı, hüzün, keder, üzüntü.
-
HABALA
(Hublâ. C.) Gebeler.
-
HABALEYAT
(Habâlâ. C.) Hâmileler, gebeler.
-
HABAR
(C.: Habârât) İmzâ. Mühür, damga.
-
HABARAT
(Habâr. C.) İmzâlar. * Damgalar.
-
HABARÎR
(Hıbrîr. C.) Dağçiçekleri. Dağda yetişen çiçekler.
-
HABASET
(Hubs) Murdarlık, pislik, kötülük.
-
HABAT
Vücuttaki bir yara iyileştikten veya vücuda bir sopa ile vurulduktan sonra bedende kalan iz. * Davarın çok yemekten dolayı karnının şişmesi.
-
HABAYA
Gizli işler, gizli şeyler. * Defineler.
-
HABAZ
Hareket. * Bâtıl olmak. * Eksilmek.
-
HABB
Aldatıcı, kurnaz, hileci, hilekâr. * Denizin kabarması, denizde dalga olması.
-
HABBAL
(Habl. dan) Urgan ve ip satan kimse.
-
HABBAR
Terzi. * Mürekkepçi.
-
HABBAS
Zindancı, gardiyan, hapseden.
-
HABBAT
(Habbe. C.) Habbeler, tohumlar, tâneler. * Haplar.
-
HABBAZ
(Hubz. dan) Ekmekçi. Ekmek yapan veya satan kimse.