Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
DAVZ
Zulmetmek, zulüm yapmak. * Çiğnemek.
-
DAYE
Çocuk hizmetçisi. Çocuğa süt veren. Dadı. Mürebbi.
-
DAYET
Yan, taraf, cenb.
-
DAYF
(C.: Ezyâf-Zuyuf-Zayfân) Misafir. * Meyletmek, yönelmek.
-
DAYFEN (DAYFÂN)
Misafiriyle gelen kişi.
-
DAYGAM
Arslan, esed. * Isırmak.
-
DAYİB
İtaat eden, vakarlı ve ciddi kişi.
-
DAYİBAN
Gece ile gündüz.
-
DAYİC
Kovayla kuyudan su çekip havuza boşaltan kimse.
-
DAYİN
Borç veren. Alacaklı. Ödünç para veren. (Bak: Dâin).
-
DAYİNE
(C.: Davâyin) Dişi koyun.
-
DAYİS
(C.: Dâsse) Hırsız.
-
DAYI
Tunus ve Cezayir'in, Osmanlı idaresinde bulunduğu sıralarda buraları Osmanlılara tâbi olarak idare eden kimselere verilen ünvan. * Annenin erkek kardeşi.
-
DAYM
Zulüm. Sıkıntı. İhtiyaç.
-
DAYYIK
Pek dar.
-
DE'B
Bir işde devam ve iltizamla emek çekip çalışmak. * Adet, usul, tarz, kaide. * Şân. * Emir. * Kâr. * Tardeylemek.
-
DE'B-İ EDEB
Edebî usul, kaide. Edeb kaidesi. Edebiyat âdeti, şekli, tarzı.
-
DE'DA
Her ayın son günü. * Şaban'ın son günü. * Çok karanlık gece.
-
DE'L
Aldatmak. * Ahdi bozmak, sözü tutmamak.
-
DE'LAN
Ağır yük getirmiş hayvanın yab yab yürümesi.
-
DE'S
Yemek.
-
DE'SA
Câriye.
-
DE'Z
Boğmak. * Bir şeyi doldurmak.
-
DEAİM
(Dıâme. C.) Destekler, payandalar, direkler.
-
DEAVİ
(Davâ. C.) Dâvalar, mes'eleler.
-
DEB'
Vurmak, darb.
-
DEBABİC
(Dibâc. C.) Dallı, çiçekli ipek kumaşlar.
-
DEBABİS
(Debbus. C.) Topuzlar.
-
DEBABUD
İki ırgaçla dokunan bir bez cinsi.
-
DEBAR
Mahvolmak. Helâk olmak.
-
DEBAT
(C. Debâ) Uçmayan çekirge.
-
DEBB
Hareket etmek. * Ağır ağır yürümek.
-
DEBBABE
Kale duvarlarını oymaya yarayan bir savaş aleti. Tank.
-
DEBBAĞ
Derileri sepileyip meşin, sahtiyan, kösele vesaire yapan.
-
DEBBE
(C.: Debbât) Matara dedikleri su kabı. * Yağ. Bal ve macun koyacak kaplar.
-
DEBBUS
(C.: Debâbis) Topuz.
-
DEBDAB
f. şan, şöhret. Azamet, haşmet, cesamet.
-
DEBDEBE
Gürültü, patırtı. Gösteri için yapılan gürültü. Tantana. Haşmet.
-
DEBER
Savaşırken askerin bozulması, bozguna uğraması.
-
DEBEŞ
Evin esası.