Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
DEHAN
(Dıhen- Dahen) f. Ağız, Fem.
-
DEHÂN-I TENG
Ufak ağız. Dar ağız.
-
DEHANE
f. Küp, testi, fırın ve bunlara benzer şeylerin ağzı.
-
DEHANGÜŞA
f. Söyliyen, açılmış ağız, konuşan ağız.
-
DEHAR
f. Mağara, dağ mağarası. Kovuk. Çatlak.
-
DEHARİR
Zamânın şiddetleri.
-
DEHARİS
Belâ. Şiddet.
-
DEHAZ
f. Feryat, figan. Bağırıp çağırma. Yüksek sadâ ile medet isteme.
-
DEHBEL
Yemekte lokmanın büyük olması. * Bir kuş adı.
-
DEHDAK
Kesmek. Kat'.
-
DEHDAN (DEHDEHÂN)
Develerin bir yere toplanması.
-
DEHDEHE
Yuvarlamak, döndürmek.
-
DEHDEHÎ
f. Hâlis altun.
-
DEHEN
f. Ağız.
-
DEHEN-ŞUY
Ağız temizleme, ağız yıkama.
-
DEHHAŞE
Çok fazla derecede korkunç, dehşet verici.
-
DEHİŞT
f. İttifak, ittihad, birlik. * Bir tarzda hareket, aynı şekilde hareket.
-
DEHKEL
Zahmet, meşakkat. * şiddetli ve meşakkatli zaman.DEHKEM Â : Yaşlı adam. İhtiyar adam.
-
DEHL
Zamandan bir saat. * Azca nesne.
-
DEHLES
Kısa boylu kimse.
-
DEHLİZ
(C.: Dehâliz) Hol, koridor. Ev ile kapı arası.
-
DEHLİZ-İ CİNAN
Revak-ı uhreviye mânasında mecazî bir deyimdir. (Bak: Revâk-ı uhreviye).
-
DEHM
(C.: Dühum) Ansızdan gelmek. * Çok fazla miktarda asker. * Çok adet, kesret.
-
DEHMA
Belâ. Zahmet * Çömlek. * Çok adet, kesret, sayı çokluğu. * Kadim, eski. * Halis kırmızı koyun. * Koyu kızıl.
-
DEHMAK
Kesmek, kat'.
-
DEHME
Yumuşak yemek.
-
DEHMECE
İhtiyar kişinin ayağında köstek var gibi yab yab yürümesi.
-
DEHMEKA
Yumuşak ve güzel yemek. * Her nesnenin yumuşağı.
-
DEHMUS
Cömert kişi. Kerim kimse.
-
DEHN
Değnekle vurmak. * Yağmurun, yeri ıslatması. * Bir şeyi yağlamak. * Bir kimseye münâfıkane muâmele etmek.
-
DEHNA
Ova, sahrâ. Çöl, geniş veya susuz ova. * Bir yer ismi.
-
DEHNEC
Zümrüt gibi bir kıymetli taş.
-
DEHR
Zaman, çok uzun zaman, ebedi. * Bin yıllık zaman. * Dünya.
-
DEHR SURESİ
Kur'ân-ı Kerim'in 76. suresi olup Sure-i İnsan, Ebrar, Emşac, Hel Etâ Suresi de denir.
-
DEHR-İ FÂNİ
Fâni dünya, geçici dünya.
-
DEHRE
f. (Dahra) Testere gibi dişli ve eğri budama âleti. Bağ budamak için kullanılan testere gibi dişli olan bıçak.
-
DEHRÎ
Dehr ve zamana dair ve müteallik. DEHRİYE : Devre ait. Zamana dair ve müteallik. * Âlemin ezelî ve ebedîliğini iddia edip âhirete inanmıyan münkir ve imansız bir fırka.
-
DEHRİYYUN
(Dehrî. C.) Dehriye fırkasından olanlar.DEHS (Dehâs) : İçine ayak batan yumuşak yer.
-
DEHŞ
f. Bulanıklık, karanlık. Zulümat. * Bir işe başlama.
-
DEHŞ(E)
Tenbel olmak.