Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
DABH
Atların koşu esnasındaki nefeslerinin sesleridir ki, sahil denilen kişnemek değil, yemi ve sahibini gördüğü zaman yaptığı gibi hamhame denilen sesi de değil; hızlı nefes sesi olan…
-
DABİ
Kül, ramâd.
-
DABİ'
Yere yapışan, yere yapışıcı.
-
DABİB
Akmak. Seyelân etmek.
-
DABİE
Kişinin çoluk çocuğu.
-
DABİR
Arka, kök, nihâyet. Son, âhir. * Bir nişandan geçen ok.
-
DABİRE
Askerin bozulması.
-
DÂBİRET-ÜL İNSAN
İnsanın ökçe siniri.
-
DÂBİRET-ÜT TUYUR
Kuşların, ayakları arasındaki parmak.
-
DABIK
Bir yerin adı.
-
DABK
Kendisiyle kuş avlanan bir nesne.
-
DABN
Dar nesne.
-
DABR
Cemaat. * Yaban cevizi. * Sıçramak.
-
DABRAK
şişman ve etli olmak.
-
DABS
(C.: Ezbâs) El ile tutmak.
-
DABSEM
Arslan, esed.
-
DABT
Hıfzetmek. * Cem'etmek, toplamak.
-
DABUKA
Pis. Necis.
-
DABURE
Yer yüzünde gezen hayvanât.
-
DABV
Pişirmek. * Tağyir etmek, değiştirmek.
-
DAC
Çağırmak.
-
DAC' $ (DUCU')
Yan tarafını yere koyup yatmak.
-
DACC
Hacıların hizmetkârı ve devecileri. * Hacılar ile birlikte giden, fakat, hac maksudu olmayan bezirgân.
-
DACCE
Bir kere çağırmak ve inlemek.
-
DACEM
Eğrilik.
-
DACİ'
İşlerinde kısaltan. * Yatak arkadaşı.
-
DACİA
Çok fazla bulut.
-
DACİC
Çağırış. * Sesi yükseltmek.
-
DACİN
(C.: Devâcin) Evi öğrenmiş olan davar.
-
DACİR
Gamkin ve gönlü dar kimse. * Bağırgan dişi deve. * Kederlenmek, hüzünlenmek muztarib olmak.
-
DACNAN
Tehame vilâyetinde bir dağ.
-
DACR(E)
Darlık, kalbin sıkıntılı olması.
-
DACUC
Çağıran. * İnleyen. * Sağarken incinen ve inleyen dişi deve.
-
DÂD
f. Adâlet. Hak, doğruluk. * İnsaf. * Vergi, ihsan, atiyye. * Ömür. * Sızlanma. (Adâletle dâd arasında fark vardır; adâlet, binefsihi adâlet edip zulmetmemektir. Dâd ise, başkasının…
-
DÂD U SİTED
Alış veriş.
-
DÂD-ÂVER
f. Doğru, adaletli.
-
DÂD-BAHŞ
f. Hakkı yerine getiren, adaletli.
-
DÂD-GER
f. Doğru, insaflı.
-
DÂD-I HAK
Hak vergisi, Cenab-ı Hakk'ın lütf u ihsanı.
-
DÂD-I HAK RÂ KABİLİYYET ŞART NİST
Cenab-ı Hakk'ın lütf u ihsanında kabiliyyet şart değildir.