Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
DÂD-RES
f. Yardımcı, yardıma yetişen.
-
DADA
f. Halayık. Çocuk bakıcı. Dadı.
-
DADAN
Kesmez kılıç. * Fakir, muhtaç kişi.
-
DADAR
f. Allah (C.C.) * Adaletli, âdil, doğru olan hükümdar.
-
DADAŞ
Delikanlı, babayiğit kimse. * Erkek kardeş.
-
DÂDE
f. Verilmiş, vergi.
-
DÂDEN
f. Vermek.
-
DÂDENDER
f. Erkek üvey kardeş.
-
DÂDER
f. Karındaş, kardeş, birâder.
-
DÂDER-ENDER
f. Üvey kardeş.
-
DÂDGÂH
Adliye. Hak yeri, adâlet yeri.
-
DADH
Yemen baklası.
-
DÂDHAH
f. Adalet isteyen.
-
DÂDİSTAN
f. Bir işte ortak olma. * Bir işe razı olma.
-
DÂDRAD
f. Allah (C.C.), Cenab-ı Hak.
-
DAELE (DUULE)
Zayıf ve ince olmak. * Hor ve zayıf olmak.
-
DAF'
Necis, pis.
-
DAFADİ
Kurbağa.
-
DAFATE
Ayağa giydikleri bir cins pabuç. * Kişinin aklı ve reyi zayıf olmak. * Bir oyun çeşidi.
-
DAFEF
Çoluk çocuğun fazla oluşu. * Şiddet. * Darlık. * Hâcet. * Acele etmek.
-
DAFEN
Kısa boylu, ahmak adam. * İri gövdeli ahmak kimse.
-
DAFENDED
şişman, ahmak adam.
-
DAFF
Dar, zıyk.
-
DAFFAT
Devesini kiraya veren deveci.
-
DAFFATA
Metâ ve kumaş götüren deve. * Çokluk, cemaat.
-
DAFFE
Yan, taraf.
-
DAFİ'
Def'eden, menedici. Ortadan engeli kaldıran. * Cenâb-ı Hak. (C.C.)
-
DAFİA
Def eden, muhafaza eden.
-
DAFİK
Atılarak dökülen. Su ve emsali gibi akarak dökülen.
-
DAFİT
Ahmak.
-
DAFN
Ayakla tekme vurmak ve atmak.
-
DAFR
Saçı ve ona benzer şeyleri enlice örmek ve dokumak. * Vakarla yürümek. * Def'etmek, kovmak.
-
DAFUF
Sütü çok olan davar.
-
DAFV
Tamam olmak. * Malın çok olması.
-
DÂG
f. Yanık yarası. * İnsan veya hayvan vücuduna kızgın demirle vurulan damga.
-
DÂG-I DİL
Gönül yarası.
-
DAG-ZEN
f. Damga vuran, nişan koyan. * Kalb kıran, gönül kıran.
-
DAGAL
f. Hile. * Geçmez akçe, kalp para. * Hileci, hile yapan, dolandırıcı. * Çerçöp.
-
DAGAL-BÂZ
f. Hileci.
-
DAGAS
Çok yemekten dolayı midenin dolması.