Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
DÂM-I BELÂ
Bela tuzağı.
-
DAM'
(C.: Dümu-Edmu) Helâk olmak. * Göz yaşı.
-
DAMA
Deniz, bahr.
-
DAMACANA
Su veya başka sıvıları taşımaya mahsus dar ağızlı, şişkin gövdeli çoğu hasırla sarılı veya sepetli büyük şişe.
-
DAMAR
t. İstidad. Huy, tabiat, inat. * İnsan bedeninde kanın dolaştığı yollar, şiryan. * Irk. * Toprağın içindeki maden filizleri ve su tabakası. * Damar veya köke benzeyip bir cismin he…
-
DAMD
Yaranın üstüne bez bağlamak, merhem sürmek.
-
DAMECMEC
Katı, şedid. * Uzun boylu bahil kimse.
-
DAMED
Hışım etmek, öfkelenmek, hiddetlenmek, kızmak.
-
DÂMEN
f. Etek. Kenar. Taraf. Zeyl. Elbise veya dağ eteği.
-
DAMEN-BUS
f. Etek öpen.
-
DAMEN-GİR
f. Eteğe yapışan, etek tutan. * Dâvacı, hasım, şikâyetçi.
-
DÂMEN-İ MUALLÂ
Yüksek şerefli dâmen, muallâ etek. * Mc: Yüksek namus sâhibi.
-
DAMEN-KEŞ
f. Feragat eden, eteğini çeken.
-
DAMENE
f. Dağ eteği, dağın çevresi.
-
DAMENÎ
f. Eteklik. * Kadın başörtüsü.
-
DAMGA
Bir şeyin üzerine işaret veya alâmet koymak. * İşaret vurulan âlet. Mühür.
-
DAMGA-İ VAHDET
f. Birlik damgası. Cenab-ı Hakkın birliğini gösteren delil.
-
DAMHAR
Mütekebbir, kibirli, terbiyesiz kimse.
-
DAMİA
Yavaş olarak ve damla damla kan sızdıran yara.
-
DAMİC
Karanlık.
-
DAMİĞA
Dimağa işlemiş olan baş yarığı. (Bak: Amme)
-
DAMİK
(C.: Devâmik) Belâ, musibet, dâhiye. Meşakkat, zahmet.
-
DAMİME
(C.: Damâyim) Sonradan yapıştırılmış şey.
-
DAMİN
Kefil olan, tazminat veren. Ödeyen.
-
DAMİNE
Köyde olan hurma.
-
DAMİR
Zayıf, ince.
-
DAMİSE
Örten, setreden. Defneden.
-
DAMİYE
Tıb: Kanı akan yara.
-
DAMIZ
Hayvan üretmeye mahsus dam. Hayvan yetiştirilecek ahır.
-
DAMM
Yapıştırmak. * Düşürmek.
-
DAMMAD
Hastalara efsun okuyan kimse.
-
DAMPİNG
ing. Bir pazarı elde etmek veya bir malı elden çıkartabilmek için benzerlerinden çok düşük fiyatla satma.
-
DAMZ
Susmak, sükut etmek.
-
DAMZER
(C.: Damazir) Sütü az olan deve. * Sağlam ve sert yer. * Şişman kadın.
-
DAN
f. Tane.
-
DÂNÂ
f. Bilgili, bilen, malûmatlı, âlim.
-
DÂNÂ-İ BÎ-MÜDANÎ
Eşsiz âlim. Zamanında emsali olmayan âlim.
-
DÂNÂ-İ YUNAN
Eflatun.
-
DÂNÂYÎ
f. Âlimlik, bilicilik.
-
DANE
(Diyn. den) "İtaat etti. İtaatli oldu, boyun eğdi, aziz oldu" mânasında fiil.