Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
EDEBİYAT YAPMAK
Mc: Güzel ve uzun uzun sözlerle mevzu dışına çıkarak konuşmak.
-
EDEBİYAT-I CEDİDE
1896 - 1901 tarihleri arasında Avrupa te'siri ile meydana gelen edebiyat cereyanına verilen isim. Yeni edebiyat. Servet-i Fünun Edebiyatına verilen ad.
-
EDEBİYYUN
Edebiyatçılar. Edebiyatla uğraşanlar.
-
EDEME
Derinin iç yüzü. (Dış yüzüne "beşere" derler.)
-
EDEVAT
(Edat. C.) Aletler. Takımlar, parçalar. * Gr. Fiil veya isimlere eklenen küçük kelime veya harfler. Edatlar.
-
EDEVAT-I KİTABET
Yazı vasıtaları.
-
EDEYAN
f. Çok koşan hayvan.
-
EDFA
(Edfâk) Beli kamburlaşıp bükülmüş kimse. * Uzun boynuzlu keçi. * Kanadı uzun kuş.
-
EDFER
İğrenilen, tiksinilen, nefret edilen şey.
-
EDGAM
Yüzü ve dudaklarının etrafı siyah olup, sâir bedeni başka renk olan at.
-
EDHAK
Daha uzak, daha ırak.
-
EDHAN
(Dühn. C.) Sürülecek güzel kokulu yağlar.
-
EDHAR
Eb'ad ve erzel kimse.
-
EDHEM
(C.: Dühem-Edâhim) Karayağız at.
-
EDHİNE
(Duhân. C.) Duhanlar, dumanlar, sisler. * Tütünler.
-
EDİ
Küçük ve şerir (adam). * Küçük kap.
-
EDİB
Edebiyatçı. Güzel ve san'atlı söz söyleyen veya yazan. * Edebli, terbiyeli.(Edibler edebli olmalı, hem de edeb-i İslâmiye ile müteeddib olmalı. Ve onların sözleri, kalb-i umumi-i m…
-
EDİB-İ BÎ-MÜDANÎ
Eşsiz edebiyatçı.
-
EDİBÂNE
f. Edibe yakışır, terbiyeli bir surette. Edebiyatçı gibi.
-
EDİLLE
(Delil. C.) Deliller, işaretler. Alâmetler. Rehberler. İsbat vasıtaları.
-
EDİLLE-İ AKLİYE
Akıl ile bulunan isbat vâsıtaları, akli deliler.
-
EDİLLE-İ ASLİYE
(Bak: Edille-i erbaa)
-
EDİLLE-İ ERBAA
(Edille-i şer'iye) Fık: Fıkıh ilminin istinad ettiği deliller: Kitab (yani Kur'an-ı Kerim'deki deliller), sünnet, icma-ı ümmet ve kıyas-ı fukaha. (Usul-ü erbaa ve edille-i asliye t…
-
EDİLLE-İ KATI'A
İtiraz edilmeyecek derecede kat'î ve sağlam deliller.
-
EDİLLE-İ KAVİYYE
Sağlam deliller.
-
EDİLLE-İ ŞER'İYE
(Bak: Edille-i erbaa)
-
EDİLLE-İ TÂLİYE
Huk: Örf, âdet, teâmül, istishab, asıl ve amel, maslahat-ı mürsele, kaide-i külliye, âsâr-ı sahabe ve âsâr-ı kibar-ı tabiîn gibi deliller.
-
EDİM
Sahtiyan, tabaklanmış deri. * Satıh, yüz, zemin.
-
EDİM-İ ARZ
Yer yüzü.
-
EDİMME
Derinin ikinci tabakası.
-
EDİYYE
Az, kalil.
-
EDKEN
Bulanık, * Rengi siyaha yakın olan.
-
EDLEM
Karayağız, siyah adam. * Kara eşek. * Uzun yanaklı. * Uzun boylu.
-
EDM
Üns tutmak. * İttifak etmek, birleşmek. * Islâh etmek.
-
EDMAS
Kaşlarının üç kısmı ince ve dipleri kalın; başının kılları ise az olan kimse.
-
EDMEN
f. Hâlis ve katıksız misk.
-
EDMİGA
(Dimağ. C.) Beyinler, dimağlar.
-
EDMU'
Göz yaşları. Aberat.
-
EDNA
Pek aşağı, en alçak. Pek az, pek cüz'i. * Çok yakın.
-
EDNANÎ
(Denâvet. den) Beni yaklaştırdı (meâlindedir.)