Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
EDNAS
(Denes. C.) Pislikler, necisler, kirler. * En aşağılar, âdi ve bayağı kişiler.
-
EDNEF
Burnu kısa olan adam.
-
EDNİK
Çengel.
-
EDRA'
Vücudu beyaz, başı siyah olan at. * Hecin.
-
EDRED
Dişsiz, dişi çıkmamış veya dökülmüş kimse.
-
EDREM
f. Eğerin altına konulan keçe.
-
EDRENG
f. Sıkıntı, içdarlığı. Musibet, belâ, felâket, âfet.
-
EDSAK
Ağzı büyük olan adam.
-
EDSEM
Çok yağlı (şey.)
-
EDSER
Gaflette bulunan, gafil adam.
-
EDV
Aldatmak, hud'a.
-
EDVA
(Da'. C.) İlletler, hastalıklar.
-
EDVAR
(Devr. C.) Devirler, zamanlar.
-
EDVAR-I HAMSE
Beş devir, beş vakit.(Beşer esirliği parçaladığı gibi ecirliği de parçalayacaktır: Bir rü'yada demiştim: Devletler milletlerin hafif muharebesi; tabakat-ı beşerin şedid olan harbin…
-
EDVAR-I SÂBIKA
Geçen zamanlar.
-
EDVAR-I SEB'A
Yedi devreler. Dünyanın yaradılışından beri geçirdiği devreler ki, nazariye olarak söylenir.
-
EDVAR-PERDAZ
Devirleri dile getiren. Devirleri terennüm eden.
-
EDVEK
Devenin, misvak ağacını yemesi. * Bir yerde sâkin olmak. * Yaranın veremi sakin olmak.
-
EDVEŞ
Gözü dumanlı adam.
-
EDVİYE
(Devâ. C.) İlâçlar, devâlar.
-
EDVİYE-İ MÜESSİRE
Te'sirli ilaçlar.
-
EDYAK
(Dîk. C.) Dîkler, horozlar.
-
EDYAN
(Din. C.) Dinler.
-
EDYAN-I BÂTILA
Bâtıl dinler. Bozuk, hükmü hakikatten ayrılmış olan dinler.
-
EDYAN-I MEFSUHA
Hükmü kaldırılmış eski dinler. Hıristiyanlık, Yahudilik gibi. (Bak: Mensuh.)
-
EDYAN-I SEMAVİYE
Allah tarafından gönderilmiş hak dinler.
-
EDYAR
(Deyr. C.) Manastırlar, kilisler. Hıristiyanların ibadethâneleri.
-
EF'A
Engerek yılanı. * Mc: Fena huylu, tabiatı kötü olan adam.
-
EF'ÂL
(Fiil. C.) Fiiller, işler, ameller.
-
EF'ÂL-İ HASENE
İyi ve güzel ameller, fiiller, işler.
-
EF'ÂL-İ İHTİYARİYYE
Kişinin kendi isteğiyle yaptığı işler, Kişinin kendi ihtiyârî fiilleri.
-
EF'ÂL-İ MÜKELLEFÎN
Mükellef olanların (yani; Cenâb-ı Hakk'ın teklif ve emirlerini kabul ve vazifeli kimselerin) yaptıkları amel ve işler. Bunlar şu isim altında sıralanır: Farz, vâcip, sünnet, müsteh…
-
EF'ÂL-İ SEYYİE
Kötü ve çirkin ameller, fiiller ve işler.
-
EF'İDE
(Fuâd. C.) Kalbler. Gönüller.
-
EF'İDE-İ HÂLİSE
Temiz ve saf kalbler. Bozulmamış, tahrib edilmemiş kalbler, gönüller.
-
EFADIL
(Efâzıl) Faziletliler, iyiliksever ve temiz kimseler.
-
EFAHİM
(Efhâm. C.) Büyük zatlar. Pek büyük, muhterem kimseler.
-
EFAHİS
(Ufhus. C.) Taşların aralarında veya kayalıkta bulunan kuş yuvaları.
-
EFAİ
(Ef'a. C.) Engerek yılanları.
-
EFAİK
(Efike. C.) Yalanlar, dolanlar, düzme sözler. İftiralar.