Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
EFAİM
Vâsi olmak, geniş olmak, bol olmak.
-
EFAKİL
(Efkel. C.) Titrekler, titreyenler.
-
EFANİN
(Üfnûn. C.) Değişiklikler. * İşler, şartlar, hâller. * Sarmaşık gibi birbirine sarılmış sık ağaç dalları.
-
EFARİT
(İfrit. C.) İfrit gibi, ifrite benzer adamlar. Hilekârlar, kurnazlar, cüretliler. * Pek hain cinler. * Şeytanlar, iblisler.
-
EFATİH
Mantar ve ona benzer bitkiler.
-
EFAVİC
(Efvâc. C.) Bölükler, takımlar, kısımlar.
-
EFAVİK
(Fuvâk. C.) Hıçkırıklar.
-
EFAVİYE
Yemeklere konulan kokulu baharat.
-
EFAYİK
(Efike. C.) Uydurma, düzme, asılsız, yalan sözler. İftiralar.
-
EFÂZIL
(Efdal. C.) Fâzıllar, faziletliler. Mümtaz ve çok bilgili kimseler.
-
EFÂZIL-I UKALÂ
Akıllıların en ileri gelenleri.
-
EFÂZIL-I VÜKELÂ-YI FİHÂM
Büyük vekillerin bilgilileri.
-
EFDA'
Eli ve ayağı eğrilmiş.
-
EFDAH
(Fadih. den) Çok rezil, daha rezil.
-
EFDAL
Daha faziletli, daha lâyık, daha iyi.
-
EFDALAN
Emn ile adâlet.
-
EFDALİYET
Faziletçe üstünlük. Fazileti, iyiliği ziyâde olmak.
-
EFDER
(Evder) f. Amca. Babanın erkek kardeşleri. * Yeğen. Amca, hala, teyze çocukları.
-
EFEK
Sarfetmek, harcamak.
-
EFEKK
Zayıflıktan dolayı omuzu mafsaldan ayrılmış olan kimse.
-
EFEKTİF
Fr. Nakit para, elde bulunan para.
-
EFELL
Güdük kılıç.
-
EFENDİ
(Rumcadan) Sahib, mâlik, mevlâ. Ağa. Şer'î hâkim, kadı, molla. (Saygı ve nezâket mübalağası olarak kullanılır. Eskiden büyüklere ve şâyân-ı hürmet zâtlara Efendimiz denildiği gibi,…
-
EFERR
Çok koşan, pek çok kaçan.
-
EFFAF
Çok of! çeken. Sıkıntılı, muztarib ve kederli kimse. Elemli, gamlı, tasalı adam.
-
EFFAK
Ticaret için bütün dünyayı dolaşıp gezen tüccar adam.
-
EFGAN
f. Acı ile bağırıp çağırmalar. Feryatlar ve istimdat.
-
EFGAR
(Figâr) f. Yaralı, kötürüm, sakat, cerih.
-
EFGEN
(Figen) f. Düşüren, yere atan, yıkan, yere atıcı, düşürücü, yıkıcı.
-
EFGENDE
f. Yere atılmış, düşürülmüş. Yıkılmış, yıkık. Bozulmuş, tahrib edilmiş. * Biçare, zavallı, düşkün.
-
EFHAM
Anlayışlar, zihinler, anlamalar.
-
EFHAS
(Fahs. C.) Her şeyin içleri, boşlukları.
-
EFHAZ
(Fahz. C.) Akrabalar, yakın hısımlar.
-
EFHEM
Anlayışlı, kolay anlayan.
-
EFİD
(Eftid) : f. Medhedici, öven, sena eden. * Hayret edilecek, şaşılacak, taaccüb edilecek şey.
-
EFİH
Bir adamın beynine vurmak.
-
EFİK
Dibâgatı tamam olmamış deri.
-
EFİKA
Fenâ, hoş olmayan, çirkin ve kötü şey.
-
EFİKE
(C.: Efâik) Yalan, dolan, iftira.
-
EFİL(E)
(C. Afâl-Efâil) Genç küçük deve.