Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
EFİN
Çürük ceviz. * Zayıf fikirli ahmak kimse.
-
EFJÛL
f. Kandırma. * Kışkırtma, tahrik etme. * Dağınık, perâkende.
-
EFK
Çok fazla atâ ve ihsan etmek. * Gitmek, zehab.
-
EFKAM
Eğri.
-
EFKÂR
(Fikir. C.) Fikirler. Düşünceler.
-
EFKÂR-I ÂLİYE
Yüksek düşünceler, fikirler.
-
EFKÂR-I ÂMME
Halkın düşüncesi ve fikirleri.
-
EFKAR-I FUKARA
Fakirlerin en fakiri, çok fakir.
-
EFKÂR-I SÂİBE
Maksada uygun fikirler, doğru sözler.
-
EFKÂR-I UMUMİYE
(Bak: Efkâr-ı âmme)
-
EFKEL
(C.: Efâkil) Titremek.
-
EFL
Gurub etmek, batmak.
-
EFLAH
Çok felah bulan, kurtulan, selâmete çıkan. Taleb ettiği şeye, arzusuna vasıl olan.
-
EFLÂK
(Felek. C.) Felekler, gökler. Dünyalar, âlemler. Asumanlar.
-
EFLATUN
Plâton. (M.Ö. 429 - 347) Aristo'nun üstadı, Sokrat'ın talebesi, eski Yunan filozofudur.
-
EFLATUNÎ
Leylakî ile ergüvanî arasında, hafif mor karışık renk.
-
EFLATUNİYE
Eflâtuna göre olan felsefe, düşünüş (Plâtonizm). Çok ileri veya parlak devir.
-
EFLEC
(Felc. den) Seyrek, sık olmayan diş. Bazıları dökülmüş olan diş. * Geniş omuzlu, kollarının arası açık olan adam. * Nüzul hastalığına tutulmuş olan kimse.
-
EFLEC-ÜL ESNÂN
Seyrek dişli.
-
EFLES
Çok müflis, iflâs etmiş, züğürt.
-
EFLUD
Yetişkin, gürbüz (çocuk).
-
EFN
Noksan etmek. İçmek. * Sağmak. * Davarın sütü az olmak.
-
EFNAD
(Fened. C.) Bunaklar, yaşlarının ilerlemesinden bunamış olanlar.
-
EFNAN
(Fen. C.) Neviler, çeşitler. * (Fenen. den) İnce dallar. * Üslublar, şubeler.
-
EFNAN-I ELVAN
Renk çeşitleri.
-
EFNİYE
(Finâ. C.) Avlular.
-
EFRA'
İşi gücü olmayan adam. Boş dolaşan kişi. * Kuruntulu, vesveseli adam. * Başının saçı tamam olan kimse. (Müe: Für'â)
-
EFRAD
(Ferd. C.) Fertler. Askerler.
-
EFRAD-I ADÎDE
Çok kalabalık fertler.
-
EFRAH
Ferahlamalar. İç açılmaları. Sevinmeler.
-
EFRAHTE
f. Yukarı kaldırılmış, yükseltilmiş, yükselmiş.
-
EFRAK
Ayrılmış. * Çatal ibikli horoz.
-
EFRAN
Neş'eli, keyifli, sevinçli olan kimse. Mesrur.
-
EFRAS
(Fers. C.) Atlar. Beygirler.
-
EFRAŞTE
f. Yükseltilmiş, yukarı kaldırılmış.
-
EFRAZ
f. Kaldırma. Yükseltme. Yüksek. Yukarı. Bülend.
-
EFRENC
(Fr: Franc. dan) Bu kelime, Ortaçağda teşekkül ederek, o sıralarda Frankların ve bilhassa Charlemagne'in hükmü altında bulunanlara ve zamanla genişleyerek bütün Avrupalılara denmiş…
-
EFRENCÎ (EFRENCİYYE)
Frenklere yani Avrupalılara mahsus ve aid. * Frengi hastalığıyla alâkalı ve münasebetdar.
-
EFREND
f. Debdebe, gösteriş, süs, bezek.
-
EFREZ
Arkası kambur gibi olan (adam.)