Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
EFRUG
f. şu'le, nur, ziya, ışık.
-
EFRUHTE
f. Şu'lelenmiş, parlamış, ziyalanmış, nurlanmış, ışıklanmış, aydınlanmış. * Yanmış, tutuşmuş.
-
EFRUŞE
f. Un helvası.
-
EFRUZ
f. (Efruhten: Tutuşturmak, ziyalandırmak mastarının emir kökü) Şule. Aydınlatıcı. Parıltı.
-
EFSA
f. Sihirbaz. Efsuncu. İnsanı teshir edici.
-
EFSAH
Daha fasih. En fasih. Pek çok güzel ifade.
-
EFSAH-I FÜSEHÂ
Fasih ve güzel konuşanların en fasihi ve güzeli.
-
EFSAK
En fâsık, çok edepsiz.
-
EFSAL
(Fesl. C.) Alçak, âdi ve aşağılık kişiler.
-
EFŞAL
(Feşil. C.) Korkaklar, cesaretsizler.
-
EFŞAN
f. Dağıtan, saçan, serpen.
-
EFSANE
Masal. Uydurulmuş yalan hikâye.
-
EFSANE-CUYÎ
f. Masal, efsane arayıcılık.
-
EFSANE-GU(Y)
Masal söyleyen, efsane anlatan.
-
EFSANE-PERDAZ
f. Hikâye yazan, masal uyduran, meddah, romancı.
-
EFSAR
f. Yular.
-
EFŞAR
f. Çimdikleme. * Sıkılmış, sıkma (meyve suyu gibi.)
-
EFŞE
f. Bulgur.
-
EFSED
Pek fena, çok bozuk, fazlaca kötü.
-
EFSER
f. Tâc. Padişah tâcı.
-
EFSUN
f. Sihir, büyü, üfürük. Sihirbazların tuzağı. Hile ile yapılan kötü işler. (Efsun İslâmiyetçe men'edilmiş ve büyük günâhlardan sayılmıştır.)
-
EFSUNGER
f. Büyücü, sihir yapan. Efsun yapan kimse.
-
EFSÜRDE
f. Soluk, donmuş, hissizleşmiş.
-
EFŞÜRDE
f. Sıkılmış, posası çıkartılmış (şey.)
-
EFSÜRDE-DİL
f. Kalbi hissizleşmiş. Donuk gibi olmuş kalb.
-
EFSÜRDE-DİMAG
f. Beyni donmuş. * Mc: Kabiliyetsiz.
-
EFSÜRDE-GÂN
(Efsürde. C.) Duygusuz, gayretsiz adamlar.
-
EFSÜRDE-MİZAC
f. Kanı soğuk, soğuk kanlı, mizâcı soğuk adam.
-
EFŞÜRE
f. Lübb, hülasa, öz, usâre.
-
EFŞÜRE-İ ENGÜR
Üzüm suyu.
-
EFSUS
f. Yazık! Hay! Eyvah! gibi bir teessür edatı.
-
EFTAH
Parmaklarının boğumu yassı ve yumuşak olan. * Tırnaklarının boğumları yumuşak olan kuş.
-
EFTAN
f. Düşerek. Düşen.
-
EFTAR
(Fitr. C.) Baş ile şehâdet parmaklarının araları.
-
EFTEL
(C. Fütul) Ön ayaklarının arası geniş olan at.
-
EFUK
Gezi ufanmış ok.
-
EFUR
Sıçrayıp seğirtme.
-
EFVAC
(Fevc. C.) Cemaatler, takımlar, kısımlar, bölükler, grublar.
-
EFVAF
Nâzik, ince kumaşlar.
-
EFVAG
Ağzı büyük olan adam.