Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
EFVAH
Menfezler, ağızlar, delikler. * Mc: Yemeğe lezzet için konan baharat.
-
EFVAH-I NÂRİYYE
Ateşli silâhlar. (Top, tüfek gibi.)
-
EFVAHÎ
f. Avam sözü, halk kelâmı, ehemmiyetsiz.
-
EFVEH
Ağzı büyük ve ön dişleri uzun olan adam.
-
EFVEK
Yalancı, yalan söyleyen.
-
EFYAL
(Fil. C.) Filler.
-
EFYUN
f. Haşhaştan çıkarılan uyutucu madde. Afyon.
-
EFYUN-KEŞ
f. Afyon kullanmaya alışmış olan. Afyon tiryakisi.
-
EFZA
f. (Sonlarına eklenen kelimelere) Artıran, çoğaltan mânasını verir. Meselâ: Hayret-efzâ $ : Hayret verici, hayret artıran.
-
EFZA'
Şiddetli, katı, eşed.
-
EFZAR
f. Ayakkabı, kundura. * Gemi yelkeni. * Yemeklere koku ve tad vermesi için konulan baharat. * San'atkârların kullandıkları san'at âletleri.
-
EFZAYİŞ
f. Artma, çoğalma, tezayüd, tekessür.
-
EFZÛD
f. Çoğalan, artan, tekessür eden, tezayüd eden.
-
EFZUN
f. Fazla, çok ziyade.
-
EFZUNÎ
f. Kesret, çokluk, fazlalık, ziyadelik.
-
EFZUNÎ-Yİ ÖMR
Ömrün çokluğu, ömrün uzun olması.
-
EFZUNTER
f. Daha fazla, daha çok.
-
EGALİT
(Uglute. C.) İnsanı yanıltacak hatalı sözler, yanlış kelâmlar.
-
EGAMM
Saçları yüzüne ve ensesine sarkan ve çok olan kimse.
-
EGANİ
(Ugniyye. C.) Nağmeler, şarkılar, türküler, âhenkler.
-
EGANN
Sözü burnu içinden söyleyen, burnundan konuşan. * Otlu dere.
-
EGARE
f. Kandırma, kışkırtma, teşvik etme.
-
EGARİB
Firak anı, ayrılış zamanı. Savaş ânı.
-
EGARR
Çok parlak ve kıymetli. Beyaz şey. * İşi güzel ve hatırlı olan kimse, aziz ve şerefli. (Müennesi daha çok müsta'meldir: Şeriat-ı Garrâ gibi.)
-
EGBİYA
(Gabi. den) Gabiler. Akılsızlar. Anlayışı kıt olanlar.
-
EGDİYE
(Gıdâ. C.) Gıdalar.
-
EĞE
Maden vesaire yontmaya mahsus ince dişli âlet. Törpü.
-
EĞERÇİ
(Eğerçend) f. ...ise de, her ne kadar, ...olsa da.
-
EGLAK
(Galak. C.) Kilitler, kilitli şeyler. Mc: Anlaşılması zor olan ifadeler.
-
EGLAL
(Gull. C.) Halkalar. Kelepçeler. Mahkemenin cezaya müstehak kılıp mahkum ettiği kimselerin boyun ve ayaklarına vurulan zincirler. * (Galel. C.) Ağaçlar arasında korulukta akan sula…
-
EGLEB
(Bak: Ağleb)
-
EGMAK
(Bak: A'mak)
-
EGMİS
(Gams. dan) Batır, daldır (meâlinde).
-
EGNAM
Koyunlar.
-
EGNİŞ
f. İnşa etme, bina yapma. Yapı meydana getirme.
-
EGNİYA
(Gani. C.) Zenginler.
-
EGO
Lât. Ben. Ene.
-
EGOİST
Bencil, hodpesent, hodbin, kendini beğenmiş, menfaatperest.
-
EGOİZM
Fr. Bencillik. Kendi menfaatını ön plâna alma. Her işi ve davranışta kendini düşünme. Bencillik, hem ahlâk, hem de dinde reddedilen kötü bir huydur. Bencillikten kurtulmanın çaresi…
-
EGOSANTRİZM
Fr. Psk: Benmerkezcilik. Zihnî gelişmenin ilk çocukluk safhası. Bebek büyüyüp kendi varlığı ile başka varlıkları ayırmaya başladığı zamanlarda kendine has bir düşünce tarzı ile düş…