Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
EHLEB
Kuyruğu kıllı olan at.
-
EHLEN VE SEHLEN
Hoş geldiniz, safâ geldiniz (meâlinde söylenir.)
-
EHLÎ
Munis, alışık. Yabancı olmayan. Kendisi ile ünsiyet edilen.
-
EHLİYYET
Yeterlik. Bir işin ehli olduğuna dâir vesika. İktidar. Liyâkat. İstihkak. Meharet ve mensubiyet.
-
EHLULLAH
Allah'a itaat edip, O'nun sevgisi ile O'na yaklaşmış olan Veli. Allah'ın sevgisine mazhar olan Evliya.
-
EHME
f. Eksik, nâkıs noksan. * Bulunuş.
-
EHNAME
f. Aşk, muhabbet, sevda. * Kendine çekidüzen verme.
-
EHRAM
Mısır'da Firavunların piramit şeklindeki mezarları.
-
EHRAM-I MÜREBBAÎ
Dörtgen piramit. Dört köşeli ehram.
-
EHRAM-I MÜSELLESÎ
Üçgen piramit.
-
EHRAMEN
f. şeytan, iblis. * Dev.
-
EHRAS
Dilsiz. (Bak: Ahras)
-
EHRE
Büyük ağızlı.
-
EHRED
Yırtık şey. (Üstbaş hakkında kullanılır.)
-
EHRİMAN
(Ehrimen, Ehremen) f. Ateşperestlerin şer ilâhının ismi. Bâtıl bir ilâh ismi.
-
EHSA
Şaşmış, şaşa kalmış, hayret etmiş ve taaccübüne gitmiş olan kimse.
-
EHŞA
Karındaki iç uzuvlar. Karında olan.
-
EHSÂS
(Hiss. C.) Hisler, duygular.
-
EHSÂS-I RAKİKA
İnce hisler, ince duygular.
-
EHTAT
Bir bölük cemaat.
-
EHTEM
Ön dişi gedik olan.
-
EHUN
f. Toprakta meydana gelen delik, yarık.
-
EHVA
(Heva. C.) Nefsin istek ve arzuları. Muhabbetler. Hahişler. * Kasdetmek. * Atmak.
-
EHVAL
(Hevl. C.) Korkular. Korkulacak hâller. Fenalıklar.
-
EHVAL-İ MUHAVVİFANE
Dehşetli korkular.
-
EHVAR
f. Şaşkın, şaşırmış kimse. Alık, sersem adam.
-
EHVEC
Uzun boylu ahmak adam.
-
EHVEK
Ahmak kimse.
-
EHVEL
Korkunç nesne.
-
EHVEN
Daha aşağı. Daha ucuz. Bayağı. Adi. * Zararı az olan. En zararsız.
-
EHVEN-ÜŞ ŞER
Ehven-i şerreyn de denir. İki şerli işin veya şeyin daha az zararlısı. (Bak: Adalet-i izafiye)
-
EHVENİYET
Ucuzluk, ehvenlik, daha hafif, daha zararsızlık.
-
EHVER
f. Sevgili, mâşuk.
-
EHYA
Ucuzluk.
-
EHYAN
(Hîn. C.) Zamanlar. (Bak: Ahyân)
-
EHYEB
Daha heybetli, daha büyük.
-
EHYEF
İnce belli ve yakışıklı genç. * Çelimli at.
-
EHYEMİN
(Heyeman. C.) Âşık olmalar, şaşkınlıklar.
-
EHYUN
Örümcek, ankebut.
-
EHZA'
Ok mahfazası içinde sona kalan ok.