Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
EBATIL
Böğürler, yanlar.
-
EBAZER
(Bak: Ebu Zerr-i Gıffarî)
-
EBAZİR
(Ebzâr. C.) Yemeklere katılan baharatlar, kurumuş kekikler.
-
EBB
(C.: Abâb) Kuru ot. Taze ot. * Mer'a, otlak, çayır. * Kavga etmek veya bir yerden gitmek için hazırlanmak.
-
EBBAL
Deve çobanı.
-
EBBALE
Bir yüklük odun. * Bir kısım halk. Cemaat. Cemiyet.
-
EBBAR
İğneci. İğne yapan veya satan kimse.
-
EBBAZ
Kaçma, ürkme. * Sıçrayıp atlayan karınca.
-
EBBED-ALLAH
(Allah ebedî, dâim eylesin!) mânasına bir dua.
-
EBCED
Arabça Eski Sâmi alfabesindeki harf sırasının sayı değerine göre tertiplenmesinden meydana gelen birinci kelime. Bu tertip İbrâni ve Süryâni Alfabesindeki harfleri içine alır. İbâr…
-
EBCED HESABI
Ebced harf tertibinde görüldüğü gibi, Kur'ân-ı Kerim daha nâzil olmadan harflere rakam değeri verilerek tarih yazılır ve hâdiseler kaydedilirdi. Bundan böyle Arab, Fars ve Türk Ebe…
-
EBCEDHAN
f. Ebced okuyan. Mektebe yeni başlayan, acemi.
-
EBCEL
Cüssesi büyük olan iri yapılı adam. * Atta ve devede bulunan bir damar. (İnsanda o damara, "ırk-ı ekhal" derler.)
-
EBDA'
(Bedi'. den) En bedi. Ziyade bedi' ve güzel. Daha çok dikkati çeken.
-
EBDAL
(Bedil veya Bedel. C.) Evliyâdan, ziyâde nuraniyyet kazanmış olanlar. Evliyâ zümresinden bir cemaat. Arapçada halkın lüzumlu işlerinin tasarrufuna memur bir cemaata denir. (Mâsivâ…
-
EBDAN
(Beden. C.) Bedenler. Tenler.
-
EBECC
Patlak gözlü adam.
-
EBED
Ebedîlik. Zevalsizlik. Sonu olmamak. (Bak: Beka)Aklın bir hizmetkârı ve tasvircisi olan "kuvve-i hayâliye"ye denilse ki: Sana bir milyon sene ömür ile saltanat-ı dünya verilecek, f…
-
EBED-ÜL ÂBİDÎN
Ebediyyen, sonsuz olarak.
-
EBED-ÜL-ÂBÂD
Tükenmez, ebedî hayat. Sonsuzluk. * Cennet.
-
EBEDD
Gövdeli, iri cüsseli kimse. İki uyluğunun arası geniş ve etli olan kimse.
-
EBEDEN
(Ebedâ) Devamlı olarak. Kat'â ve aslâ. Hiçbir vakit.
-
EBEDGÂH
f. Kabir, mezar.
-
EBEDHANE
f. Kabir, mezar.
-
EBEDÎ
Sonsuza ve ebediyete âit. Ebediyete dâir ve müteallik.(Kur'ân bize bu âlemin fâni, geçici olduğunu, herşeyin devamlı değiştiğini ve takdir edilen bir zaman sonunda sona erdiğini ve…
-
EBEDİYYEN
Ebedî olarak, ilel-ebed. * Hiç bir vakit, hiç bir zaman.
-
EBELET
Çok yemekten gelen ağırlık, hazımsızlık.
-
EBEN
Töhmetli, kabahatli kişi. * Adâvet, düşmanlık.
-
EBEN AN-CEDD
Babadan, dededen.
-
EBER
Hurmanın budaklanması ve ıslah edilmesi. * Akrep sokması.
-
EBERR
Çok faziletli, şerefli. Çok sâdık ve dindar. Çok iyilik sever. * Şenlikten uzak, bedevi.
-
EBES
Çok süt içmekten dolayı midede ve karında meydana gelen şiş. $
-
EBEVEYN
Ana ile baba. (Eb ile ümm.)
-
EBGAZ
Çok fazla buğzedilen, hiç sevilmeyen, nefret edilen.
-
EBH
Unutulan şeyi hatırlatmak.
-
EBHAK
Bir gözlü.
-
EBHAL
(Buhl. den) En hasis, çok cimri, daha tamahkâr. * Büyük gözlü.
-
EBHÂR
(Bahr. C.) Bahirler, deryalar, denizler.
-
EBHÂR-I VÂSİA
Geniş denizler.
-
EBHAS
Gözlerinin üstünde veya altında bir miktar yumruca et parçası olan kişi.