Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
EHZAB
(Bak: Ahzab)
-
EİMME
(İmam. C.) İmamlar. (Bak: İmam)
-
EİMME-İ ÂLÎŞAN $
Çok yüksek mertebesi ve büyük kıymeti olan imamlar. İmam-ı A'zam, İmam-ı Şâfiî gibi.
-
EİMME-İ DİN
Din imamları, müçtehidler, müceddidler.
-
EİMME-İ EHL-İ BEYT
Ehl-i Beyt'ten yetişen, saltanata bilfiil girmeyen ve karışmayan en salâhiyetli, mânevi nüfuz ve ilim ve riyaset sahibi imamlar.
-
EİMME-İ ERBAA
Dört imâm. Müslümanların en büyük ve yüksek âlimleri ve müctehidlerinden hak mezheb müessisleri olan ve ehl-i imâna rehberlik eden büyük imâmlar. İsimleri şöyle sıralanabilir: İmâm…
-
EİMME-İ İSNÂ AŞER
On iki imâm. Silsile-i sâdâttan olup müceddit olan imâmlar hakkındaki bir tâbirdir. Bu zâtlar esasât-ı İslâmiye ve hakaik-i Kur'âniye ve imâniyenin, dini esasların ve şeriatın muha…
-
EİMME-İ SELÂSE
Üç imâm. Fıkıh kitablarında ekseriyetle İmâm-ı A'zam, İmâm-ı Şâfi'i, İmâm-ı Malik için söylenir. Hanefi Mezhebine dâir mes'elelerin bahsolduğu kitablarda "Eimme-i Selâse"den maksad…
-
EİMME-İ VERESE
Vâris olan imamlar. Resul-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâmın mânevi vârisi olan büyük zâtlar, mürşidler, imamlar.
-
EİNNE
(İnân. C.) Yularlar. Dizginler.
-
EİZZE
(Aziz. C.) Azizler.
-
EJAH
f. Vücutta ve bilhassa ellerde çıkan ufak urlar, siğil, sivilce.
-
EJDER
(Ejderha) f. Büyük canavar. Büyük yılan.
-
EJGAN
(Ejgehân) : f. Tenbel, miskin, iş yapmaktan hoşlanmayan.
-
EJHAN
f. Tenbel.
-
EJİR
f. Akıllı, uyanık, açık göz.
-
EKABB
İnce belli.
-
EKÂBİR
(Ekber. C.) En büyükler. Pek büyükler. Devlet ricali. Rütbece büyük olanlar.
-
EKÂBİR-İ ULEMÂ
En büyük âlimler, en büyük İslâm âlimleri. Âlimlerin en ileri derecede olanları.
-
EKADİH
(Kıdh. C.) Kıdhlar, oklar.
-
EKAHİ
(Ukhuvan. C.) Papatyalar, papatya çiçekleri.
-
EKALİM
(İklim. C.) İklimler, memleketler, mıntıkalar.
-
EKALİM-İ BÂRİDE
Soğuk iklimler, soğuk memleketler.
-
EKALİM-İ HÂRRE
Sıcak iklimler, ülkeler.
-
EKALİM-İ SEB'A
Yedi iklim. * Yedi kıt'a.
-
EKALL
Daha az, en az, pek az. En küçük. (Bak: Akall)
-
EKALL-İ KALİL
Azın azı, pek az, en az.
-
EKALLİYET
(Akalliyet) Bir hükümetin tebaiyyeti altında yaşayan, yabancı din ve milliyete mensub olup, ekseriyeti teşkil etmeyen halk. Azlık. Azınlık.
-
EKAM
(Ekme. C.) Tepeler, bayırlar.
-
EKANİM
(Uknum. C.) Asıllar, rükünler, zatlar.
-
EKANİM-İ SELÂSE
Üç unsur. (Bak: Teslis)
-
EKARİB
Akrabalar. Yakın hısımlar.
-
EKARİM
(Kerim. C.) Kerem sâhibi olanlar.
-
EKASİ
(Aksâ. C.) En uzaklar, pek uzaklar.
-
EKASİ-İ BİLÂD
Uzak beldeler, en uzak şehirler.
-
EKASİM
(Aksam. C.) Aksamlar, paylar, kısmetler.
-
EKASİRE
(Kisrâ. C.) Kisralar, şahlar. Eski Acem padişahları.
-
EKASİS
(Kıssa. C.) Kıssalar, ibretli hikâye ve dersler.
-
EKASIR
(Akser. C.) En kısalar, pek kısalar.
-
EKATİ
(Kati. C.) Sürüler, koyun sürüleri.