Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
EBHEKAN
Kuzu kulağı adı verilen ot.
-
EBHEL
Ardıç ağacının yemişi. * Ardıç ağacının bir nevi
-
EBHEM
Söz söylemeye muktedir olmayan. Konuşmaya iktidarı bulunmayan adam.
-
EBHER
En bâhir, en âşikâr. En parlak, daha çok zâhir. * Temiz kanı yürekten bedene dağıtan büyük bir damar.
-
EBHİRE
(Buhâr. C.) Dumanlar, buğular.
-
EBHUR
(Bahur. C.) Buharlar. Buğular.
-
EBİ
(Bak: Ebu)
-
EBİ-L BENÂT
Kızların babası.
-
EBİB
İri taneli yağmur.
-
EBİH
Yüzünden örtüyü kaldırmayan tesettürlü kadın.
-
EBİL
Nasârâ rahibi ve ekâbiri.
-
EBİL-ÜL EBİLÎN
İsa Peygamber (Aleyhisselâm)
-
EBİYE
İmtinâ edici, çekinen kadın.
-
EBKA
Ağlattı (mânasında mâzi fiili. Bak: İbkâ)
-
EBKA'
Alaca karga.
-
EBKÂR
(Bikr. C.) Bekârlar. * Mc: Evvelce kimsenin söylemediği sözler.
-
EBKÂR-I EFKÂR
Evvelce söylenmemiş olan fikirler.
-
EBKEM
(Bükm. den) Dilsiz. Konuşamıyan.
-
EBKEM Ü LÂL
Cevapsız bırakmak. Susmak. Dilsiz gibi sükût etmek.
-
EBKEMÎ
f. Dilsizlik, dili olmamak.
-
EBKEMİYET
Dilsizlik. Konuşamamazlık.
-
EBLAD
Eser.
-
EBLAĞ
En beliğ. Daha beliğ. Daha fasih. Çok beliğ.
-
EBLAK
Rengârenk. * Alaca bulaca. * Alacalı at.
-
EBLAK-SÜVAR
f. Alaca ata binmiş kişi. * Mc: Savaşçı, cenkçi yiğit.
-
EBLEC
Açık kaşlı. * Mc: Nurlu, parlak, vuzuhlu.
-
EBLED
Ebleh, ahmak, bön. Söylenilen şeylere aklı hemen taalluk etmeyen kimse. * Açık kaşlı. * Şişman gövdeli kişi.
-
EBLEH
Ahmak. Bön. Budala.
-
EBLEHÂNE
f. Ahmakçasına. Eblehçesine.
-
EBLEHÎ
f. Ahmaklık, saflık, bönlük.
-
EBLEHİYYET
Ahmaklık, eblehlik, bönlük, salaklık, saflık, kalın kafalılık.
-
EBLEK
f. Alacalı renk.
-
EBLEM
Kalın dudaklı adam.
-
EBLİM
Bal, asel.
-
EBLUÇ
f. Ezilmiş tozşekeri. Nebat şekeri.
-
EBLUK
f. Münafık, iki yüzlü adam. * Şarlatan.
-
EBNÂ
(İbn. C.) Oğullar. Çocuklar. Veledler. Ferzendeler.
-
EBNÂ-İ ÂDEM
Adem oğulları. İnsanlar.
-
EBNÂ-İ BEŞER
İnsan oğulları.
-
EBNÂ-İ CİNS
Kendi sülâlesinden gelenler. Aynı cinsten olanlar.